कुची

 

कुची से दर्द के रंग भरता रहा मैं,
हर लफ़्ज़ में सोज़-ए-दिल उभरता रहा मैं।
सफ़्हे थे ख़ामोश, मगर बोलती थीं रेखाएँ,
भीतर के हर ज़ख़्म को पढता रहा मैं।
कोई न समझा ये तसवीर क्यों नम-सी है,
आँखों से चुपचाप रंग झरता रहा मैं।
दाद क्या मिलती, तसल्ली भी कहाँ थी,
बस अपने ही साए से गुज़रता रहा मैं।
जब-जब भी यादों की हवा तेज़ चली है,
टूटे हुए ख़्वाबों को बिखरता रहा मैं।
आख़िर में ये जाना, ऐ ‘मेघ’, हुनर क्या है—
दिल जलता रहा और निखरता रहा मैं।

बुधवार, ११/२/२६ , १०:३३ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

कुंचला

 

कुंचल्यातून वेदनांचे रंग भरत गेलो मी,
प्रत्येक शब्दातून अंतरीचा हुंदका उमटत गेला मी।
कागद जरी निःशब्द होते, तरी रेषाच बोलत होत्या,
मनातल्या प्रत्येक जखमेचा अर्थ वाचत गेलो मी।
ही तसबीर ओली का दिसते, कुणालाच कळले नाही,
डोळ्यांतून अलगद रंग झरत राहिलो मी।
दाद नाही, दिलासा नाही, कुणी साथ दिली नाही,
स्वतःच्या सावलीतूनच चालत राहिलो मी।
आठवणींची वादळी झुळूक जेव्हा जेव्हा आली,
स्वप्नांच्या निखार्यांना फुंकर घालत राहिलो मी।
शेवटी उमगलं, ऐ ‘मेघ’, हेच कलेचं खरं गूज —
मन जळत राहिलं… आणि त्यातच उजळत गेलो मी।

बुधवार, ११/२/२६ , १०:५२ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

गुज़रे हुए लम्हे

 गुज़रे हुए लम्हे क्या लौटकर आते हैं,
समझाने से भला किसे समझ आते हैं।

जो पल थे सुहाने, यादों में ही खिलते हैं,
हम उन्हीं के सहारे सफ़र-ए-ज़िंदगी चलते हैं।

जो फूल खिले हैं, कब तक मुस्कुराएँगे,
ख़ुशबू लुटाकर एक दिन मुरझाएँगे।

ख़्वाबों की उम्र भी कितनी ठहर पाती है,
आँख खुलते ही हर तस्वीर बिखर जाती है।

कितना भी थामो इन्हें, ये फिसल जाते हैं,
यही तो जीवन है — सब एक दिन ढल जाते हैं।

बुधवार, ११/२/२६ , ८:३० PM
अजय सरदेसाई -मेघ 

सुपरमॅन

आठवतंय…

तू खूप लहान होतास.तुझी जिज्ञासा खूप मोठी होती.तेव्हा मी तुझ्यासाठी सुपरमॅन होतो.तुझ्यासाठी मी सूर्यसुद्धा आणू शकतो, असं तुला वाटायचं.

या जगातला सर्वात ताकदवान माणूस जर कुणी असेल,तर तो नक्कीच मीच आहे, असाच तुझा दृढ विश्वास होता.

तो काळ…

जेव्हा मी नुकताच बाबा झालो होतो.मी मात्र नेहमी थोडा घाबरलेलाच असायचो…

एका विचाराने —

तो दिवस आला तर काय करीन,जेव्हा तुला कळेल की

तुझे बाबा काही सुपरमॅन नाहीत, ही-मॅन नाहीत,ते तर फक्त या शहरातले,साधीशी नोकरी करणारे,अगदी साधा माणूस आहेत.

कदाचित त्या भीतीमुळेच

मी दिवस-रात्र धावत राहिलो,काम करत राहिलो.

तुझी प्रत्येक इच्छा पूर्ण व्हावी,हेच माझं आयुष्य बनून गेलं.तुझ्या नजरेत मी कायम

तुझा सुपरमॅन राहावं,एवढीच माझी धडपड होती.

कळलंच नाही…

या धावपळीत आयुष्य कधी निघून गेलं आणि तू कधी मोठा झालास.आता तू एक तगडा, देखणा तरुण झाला आहेस.माझ्यासाठी तर तूच आता सुपरमॅन आहेस.

मी मात्र थोडा थकलोय…

धावायची स्पर्धा अजूनही आहे,पण शरीर आणि मनाचा ताळमेळ आता जुळत नाही.

थांबायचं नाही मला…

मला अजून उडायचं आहे,

पण पंखातलं बळ जरा कमी पडलंय.

सांग ना…आता तू माझा सुपरमॅन होशील का?

शुक्रवार, २२/६/२०२३ ,९:४० PM

अजय सरदेसाई - मेघ

ए वॉक डाऊन द मेमरी लेन

बर्‍याच वर्षांनंतर त्या दिवशी कसं कोण जाणे,माझी पावलं आपोआप कॉलेजकडे वळली.

गेट तेच होतं.

भिंती त्या-त्याच.

फक्त रंग थोडे फिके पडले होते.

कॉरिडॉरमधून चालताना माझ्या चपलांचा आवाज जरा जास्तच स्पष्ट ऐकू येत होता,

जणू शांततेने प्रत्येक चाहूल मोठी करून टाकली होती.

मी माझ्या जुन्या वर्गाच्या दरवाज्यापाशी येऊन थांबलो.

काही क्षण तसाच उभा राहिलो.हात पुढे करून दरवाजा ढकलला.तो हलक्या चरचर आवाजासह उघडला—

आत एक रिकामी खोली जणू माझीच वाट पाहत होती.

बेंचेस नीट लावलेल्या.

फळ्यावर खडूची धूळ साचलेली.

खिडकीतून येणारं ऊन शांतपणे जमिनीवर पसरलेले.

सगळं स्थिर… शांत…

जणू इथे कित्येक वर्षांत कुणी आवाजच केला नव्हता.

पण गंमत अशी की—

माझ्या आत मात्र गजबज होती.

तोच जुना गोंगाट.

मित्रांची हसणं, कुजबुज, नोट्स मागण्याचे आवाज,

पानांची सळसळ…

सगळं पुन्हा जिवंत झाल्यासारखं.

मी हळूच आत आलो आणि शेवटच्या बाकावर जाऊन बसलो.

आणि त्या गोंगाटातून

तू दिसू लागलीस.

जसं उन्हात एखादा जुना फोटो अचानक उजळून निघतो,

तसं तू अगदी स्पष्ट दिसायला लागलीस.

तुझं हसणं, मान खाली घालून बोलणं,

केस कानामागे सारण्याची तुझी सवय…तुझी लक्ष...

सगळं तसंच.

छताच्या पंख्याच्या वाऱ्यात

तुझ्या परफ्यूम चा ओळखीचा सुगंधही दरवळला.

क्षणभर वाटलं—

वेळ कुठेतरी थांबून तुझी उपस्थिती जपून बसला आहे.

आठवणींनी जणू कुस बदलली.

तू माझ्या समोरच्या बाकावर बसली होतीस.

काहीतरी बोलत होतीस.

मी ऐकत होतो. हसत होतो.

संपूर्ण वर्ग पुन्हा भरून गेला होता— फक्त आपल्या दोघांसाठी.

हळूहळू बाकी सगळं धूसर होऊ लागलं.

भिंती… खिडक्या… दरवाजा…

सगळं विरघळून गेलं.

फक्त तू होतीस.

आणि मी.

दोन स्पंदनां मधला एक छोटस निमीष.

अचानक पंख्याचा आवाज मोठा झाला.

मी पापणी लवली.

सगळं नाहीसं झालं.

न तू…

न हसणं…

न गोंधळ…

फक्त रिकामे बाक, ऊन आणि शांतता.

मी एकटाच बसलो होतो—

एका जुन्या वर्गात, जुन्या आठवणींसोबत.

तेव्हाच उमगलं…

काही जागा कधीच रिकाम्या नसतात,

उशिरा आपणच परत येतो.

आणि सत्य असंच होतं—

तिथे कुणीच नव्हतं.

फक्त मी… आणि माझ्या आठवणी.हीच खरी हकीकत.

मी काही वेळ तसाच बसून राहिलो.

त्या आठवणींच्या ऊबेत हात शेकत…

जणू थंड सकाळी उन्हाचा छोटासा कवडसा सापडावा.

हळूहळू वेळ परत यायला लागला.

पंख्याचा आवाज, खिडकीतून येणारा वारा, बाहेरची पावलं—

सगळं पुन्हा खरं वाटू लागलं.

मी उठलो.

बेंचकडे एक शेवटची नजर टाकली,

फळ्याकडे पाहिलं,

आणि दरवाज्याकडे चालू लागलो—

जणू इथे कधी काही घडलंच नव्हतं.

बाहेर येऊन दरवाजा अलगद बंद केला.

तोच चरचर आवाज पुन्हा घुमला—

यावेळी जरा अधिक रिकामा.

मी वळलो आणि निघालो.

पण सोबत काहीतरी होतंच…

एक हलकीशी जाणीव—

की काही भावना कधीच विलोपत नाहीत,

त्या फक्त बंद दरवाज्यांमागे

शांतपणे श्वास घेत राहतात.

कॉरिडॉरमध्ये पावलं आपोआप मंदावली.

आणि कसं कोण जाणे,

ओठांवर एक जुनी गझल तरळली.

मी हळूच गुणगुणू लागलो—

दशकं उलटली, तुझी आठवणही आली नाही,

पण मी तुला विसरलो,असही झालं नाही.

विसरण्याचं धाडस च कधी झालं नाही,

दूर राहूनही तू कधी दूर गेलीस नाही…

आणि तेव्हाच समजलं—

काही नाती सोबत चालत नाहीत,ती आठवण बनून आयुष्यभर सोबत चालत राहतात.

शनिवार, ७/२/२६, ०३:४५ PM
अजय सरदेसाई – मेघ

A walk down the memory lane

After years, I don’t know why, but that day my steps turned on their own toward the college.

The gate was the same.
The walls were the same.
Only the colors had faded a little.

As I walked down the corridor, the sound of my shoes echoed too clearly, as if the silence was amplifying every footstep.
I stopped at the door of my old classroom.I stood there for a moment. Then I pushed the door open. It creaked softly—and inside, an empty room seemed to be waiting for me.
The benches were neatly arranged. Chalk dust clung to the blackboard. Sunlight from the window lay quietly across the floor.
Everything was still… calm…
as though no voice had lived here for years.
Yet strangely—there was noise inside me.
The same old noise.
Laughter. Whispers. Requests for notes. The rustle of turning pages…
All of it seemed to come alive again.
I stepped in quietly and sat on the last bench.
And then, from within that noise—you emerged.
Like an old photograph suddenly glowing in sunlight, you became clear before me. 

Your laughter. 

The way you lowered your head while speaking. 

The habit of brushing your hair behind your ear…... Everything just the same.

From the ceiling fan, the moving air carried that familiar fragrance of your perfume. For a moment, it felt as if time had paused somewhere and carefully preserved your presence.
Memories stretched and awakened.
You were sitting on the bench in front of me. Saying something. I was listening. Smiling. The whole class had filled up again—only for us.
Slowly, everything else began to blur.
Walls. Windows. Door…
All fading away.
There was only you...
And me.
A small world suspended between two heartbeats.
Then suddenly, the sound of the fan grew louder.
I blinked.
Everything vanished.
No you.
No laughter.
No noise.
Only empty benches, sunlight, and silence.
I was alone—
in an old classroom, with old memories.
And then I understood…
Some places are never truly empty.
We are simply late in returning.
And the truth was this—
there was no one there.
Just me… and my memories.
That was reality.
I sat there for a while longer,
warming my heart in the warmth of those memories,like a small patch of winter sunlight.
Slowly, time returned.
The sound of the fan, the breeze from the window, footsteps somewhere outside—
everything began to feel real again.
I stood up.
Took one last look at the benches,
at the blackboard,
and walked toward the door—
as if nothing had ever happened.
Outside, I gently closed it.
The same creak echoed again—
this time, emptier.
I turned and walked away.
But something stayed with me…
a faint feeling— that some emotions never die.
They simply breathe quietly behind old closed doors.
My steps slowed in the corridor.
And for no reason, an old ghazal(song) rose to my lips.
Softly, I hummed—
"Ages passed, yet your memory never really came to me,
But it’s not true that I ever forgot You._
I never had the courage to forget You,_
Even in distance, I was never really apart from You…"
And then I understood—
Some relationships do not walk beside us;
they walk with us forever ...... as memories.

Saturday, 7/2/26, 03:45 PM
Ajay Sardesai – Megh

दूर रहकर भी वो जुदा न हुआ…

बरसों बाद उस दिन न जाने क्यों मेरे कदम अपने-आप कॉलेज की तरफ़ मुड़ गए।
गेट वही था, दीवारें वही, बस रंग कुछ फीके पड़ गए थे। गलियारे में चलते हुए जूतों की आवाज़ कुछ ज़्यादा ही साफ़ सुनाई दे रही थी, जैसे सन्नाटा हर आहट को बढ़ा देता हो।
मैं अपनी पुरानी क्लास के दरवाज़े पर आकर रुक गया।
कुछ पल यूँ ही खड़ा रहा। हाथ बढ़ाकर दरवाज़ा खोला तो वह हल्की-सी चरमराहट के साथ खुला—और अंदर एक खाली कमरा मेरा इंतज़ार करता मिला।
बेंचें करीने से पड़ी थीं, ब्लैकबोर्ड पर चॉक की धूल जमी थी, और खिड़की से आती धूप फर्श पर चुपचाप फैल रही थी। सब कुछ स्थिर… शांत… जैसे यहाँ बरसों से किसी ने आवाज़ न की हो।
लेकिन अजीब बात थी—मेरे भीतर शोर था।
वही पुराना शोर-ओ-गुल।
दोस्तों की हँसी, फुसफुसाहटें, नोट्स माँगने की आवाज़ें, किताबों के पन्नों की सरसराहट… सब जैसे फिर से जीवित हो उठे थे।
मैं धीरे से अंदर आया और आख़िरी बेंच पर बैठ गया।
तभी उस शोर में तुम उभरीं।
जैसे धूप में रखी कोई पुरानी तस्वीर अचानक चमक उठती है, वैसे ही तुम साफ़-साफ़ दिखने लगीं। तुम्हारी हँसी, तुम्हारा सिर झुकाकर बात करना, बालों को कान के पीछे सरकाने की आदत… सब कुछ वैसा ही।
छत पर घूमते पंखे से आती हवा में मुझे तुम्हारे इत्र की वही जानी-पहचानी खुशबू भी महसूस हुई। एक पल को लगा, वक़्त कहीं रुका हुआ है और उसने तुम्हारी मौजूदगी को अब तक सँभाल कर रखा है।
यादों ने जैसे अंगड़ाई ली।
तुम मेरे सामने वाली बेंच पर बैठी थीं। कुछ कह रही थीं। मैं सुन रहा था। मुस्कुरा रहा था। पूरी क्लास फिर से भर गई थी—सिर्फ हमारे लिए।
धीरे-धीरे बाकी सब धुंधला होने लगा।
दीवारें, खिड़कियाँ, दरवाज़ा… सब ओझल।
बस तुम थीं।
और मैं।
दो धड़कनों के बीच का एक छोटा-सा लम्हा।
फिर अचानक पंखे की आवाज़ तेज़ सुनाई दी।
मैंने पलकें झपकाईं।
सब कुछ गायब था।
न तुम…
न वो शोर…
न हँसी।
सिर्फ खाली बेंचें थीं, धूप थी, और एक सन्नाटा।
मैं अकेला बैठा था—एक पुरानी क्लास में, पुरानी यादों के साथ।
तभी समझ आया…
कुछ जगहें कभी खाली नहीं होतीं,
हम ही देर से लौटते हैं।
और सच यही था—
वहाँ कोई नहीं था।
बस मैं… और मेरी यादें। यहीं हकीकत थी।
 
मैं कुछ देर वहीं बैठा रहा।
उन यादों की गरमाहट में अपने हाथ सेंकता हुआ…
जैसे ठंडी सुबह में धूप का छोटा-सा टुकड़ा मिल गया हो।
समय धीरे-धीरे लौट रहा था।
पंखे की आवाज़, खिड़की से आती हवा, बाहर किसी के कदमों की आहट—
सब फिर से सच होने लगा।
मैं उठ खड़ा हुआ।
बेंचों पर एक आख़िरी नज़र डाली,
ब्लैकबोर्ड को देखा,
और दरवाज़े की तरफ़ बढ़ गया…
जैसे यहाँ कभी कुछ हुआ ही न हो।
बाहर आकर दरवाज़ा धीरे से बंद कर दिया।
चरमराहट की वही आवाज़ फिर गूँजी—
इस बार कुछ ज़्यादा खाली-सी।
मैं मुड़कर चल दिया।
लेकिन साथ कुछ था…
एक हल्का-सा अहसास—
कि कुछ एहसास कभी मरते नहीं,
वे बस बंद दरवाज़ों के पीछे
चुपचाप साँस लेते रहते हैं।
गलियारे में कदम खुद-ब-खुद धीमे हो गए।
और न जाने क्यों
लबों पर एक पुरानी ग़ज़ल उतर आई।
मैं धीमे-धीमे गुनगुनाने लगा—

            सदियाँ गुज़रीं, तेरी याद भी आई न हमें,
            पर ऐसा भी नहीं कि हम तुम्हें भुल गए।
भुल जाने का हौसला न हुआ,
दूर रहकर भी वो जुदा न हुआ…

और तभी समझ आया—
कुछ रिश्ते साथ चलकर नहीं,
याद बनकर उम्र भर चलते हैं।

 

शनिवार, ७/२/२६ , ०३:४५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

दूर होते रहे

तेरी आगोश-ए-याद में रात भर रोते रहे,

सुबह हुई फिर भी उसी ख़ुमार में सोते रहे।

        उम्र भर तलाश-ए-मंज़िल की होती रही,

        तुम ही मंज़िल थे, तेरी तलाश में फिरते रहे।

राह-ए-इश्क़ बड़ी पेचीदा थी, सनम,

तुम तक पहुँचने को दर-ब-दर भटकते रहे।

        कारवाँ-ए-इश्क़ सामने से गुज़र गया,

        हम खाली हाथ बस खड़े देखते रहे।

फ़लक पर चाँद के दीदार सबको हुए,

हम अपने चाँद के दीदार को तरसते रहे।

        ‘मेघ’ किस्मत की धूप में यूँ जलते रहे क्या कहें,

        वो ख़्वाबो में पास, हकिकत में हमसे दूर होते रहे।

 

शुक्रवार, ३०/१/२६ ,१२:४५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

कवितेस माझ्या प्राण दे

 

शारदे, कवितेस माझ्या प्राण दे,

शब्दांना माझ्या रसवृष्टीचे वरदान दे।

शब्द माझे थेट हृदयास भिडू दे,

शारदे, शब्द-शक्तीचे ऐसे दान दे।

भाषेवर प्रभुत्व दे, शब्दांवर पकड दे,

काव्य लयबद्ध राहो, त्यास योग्य छंद दे।

वाणीतून स्वर अनायास वाहू दे,

कंठात मकरंद नित्य राहू दे।

श्रोत्र नि श्रोते तृप्त व्हावेत,

ऐसे दिव्य सुर तू मज वाण दे।

 

शनिवार, २४/१/२६ , ४:०५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

 

प्रतीक्षा

 

कितीदा सांग तुला माझी आठवण आली,

कितीदा सांग तू मज भेटण्यास आली.

कितीदा आयुष्यात धडपडलो मी,

सांग तू कधी मज सावरण्यास आली.

कदाचित आपल्या वाटा वेगळ्याच होत्या,

म्हणून तुझ्या येण्याची चाहूलही न आली.

रात्रभर तिष्ठत बसलो वाट तुझी पाहत,

झाल्या अस्त चांदण्या, पण तू न आली.

किती धरशील आस वेड्या मना रे,

न येणार ती, जरी वेळ निघण्याची आली.

गातो मी आता तुझ्या आठवणींची गाणी,

गाता गाता आयुष्याची संध्याकाळ आली.

 

शनिवार, २४/१/२६ , ०९:२५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

Footprints left upon the shore

The ceaseless riddles of eternal questions

Unfold—slowly, one by one.

 

At times, time itself comes to rest

In the mirror’s unblinking gaze;

For a brief instant,

The question stands—quietly—

Shaped like an answer.

 

However carefully it is held,

It still slips away;

Yet the mind remains

Forever fastened to it.

 

Behind every smile

A familiar hush endures—

Even old sorrow now

Feels gently known.

 

Memories lift their silken canopies,

And the mind lies down

Upon their warm, velvet stillness.

 

They speak without words,

These memories,

Settling softly

Into the inward chambers of the heart.

 

The self I once was

And the self I am today

Stand far apart in form and time;

Our inner worlds differ—

Yet we remain, unmistakably, one.

 

Though much has altered

In the long passage of years,

Somewhere within

That same childhood is carefully saved.

 

Even now, a fragrance, an evening,

Carries me backwards—

Without warning.

 

Footprints left upon the shore

Remain behind;

I move forward,

Leaving the wet sand to itself.

 

And without quite realizing when,

Standing fully in the present,

I still reach back—

And quietly take the past by the hand.

 

Saturday, 17/1/26 ,10:30 PM

Ajay Sardesai (Megh)