प्रस्तावना

मला कविता करावीशी वाटते , पण जी कविता मला अभिप्रेत आहे , ती कधीच कागदावर अवतरली नाही . ती मनातच उरते , जन्माच्या प्रतीक्षेत ! कारण कधी शब्दच उणे पडतात तर कधी प्रतिभा उणी पडते .म्हणून हा कवितेचा प्रयास सतत करत असतो ...........
तिला जन्म देण्यासाठी , रूप देण्यासाठी ,शरीर देण्यासाठी ......
तिला कल्पनेतून बाहेर पडायचे आहे म्हणून
....

Tuesday, 14 April 2026

An unexpected encounter

 




I met a stranger today, out of the blue,
Yet something within felt known and true.
A quiet resonance began to rise,
As unspoken thoughts found their ties.

We had never met, not once before,
Yet nothing in me stayed hidden anymore.
He read me through like an open page,
Each moment lived—each silent stage.

What shall I call this fleeting trance?
A passing moment, a mystic chance.
Like dawn that blooms and fades away,
Leaving a hush where it chose to stay.

We parted, just like we had met—unaware,
Leaving a few questions in the air.
Some answers found, many questions still remain,
And I stood alone… with a quiet refrain.


Location: Hinduja Hospital – Emergency
Date: 13/04/2026
Time: Around 4:00 PM

Some meetings do not begin in familiarity.

They arrive quietly—unannounced—yet carrying a strange sense of inevitability.

This was one such meeting.

The person I met—Dr. Vinayak Porwal, former Head of Neurology at JJ Hospital—had once lived a life the world would call complete. A doctor by training, a leader by profession, and later, a man who moved with ease through corridors of power—serving as Managing Director in leading pharmaceutical companies like Ranbaxy Laboratories and German Remedies, and even guiding an engineering firm like Batliboi.

And then, at the age of fifty, he stepped away.

Not out of loss.

Not out of compulsion.

But perhaps out of a quiet knowing—that there was nothing more to gain from what had already been gained.

He had earned enough for generations to live without effort. But somewhere, beyond wealth and achievement, another journey had begun.

Born in a small village near Udaipur in 1951, he now stands at 75—lighter, it seems, than the weight of his own past.

He has a son—Sumit. Educated, settled, living a simple life with his family. A life that, to the world, may appear uneventful. But when Dr. Porwal spoke of him, there was no trace of disappointment.

Only acceptance.

“He loves us deeply,” he said.

“And at this age, the care with which he looks after us—that is enough.”

In that moment, it felt as if success had quietly redefined itself.

For the last twenty-five years, he has walked the Himalayas—not as a tourist, but as a seeker. In those silent expanses, he met people who do not exist in ordinary narratives. People who do not announce what they know.

From one such encounter, he received something unusual—something that sits somewhere between knowledge and mystery.

The ability to read a face…

and through it, glimpse the unseen.

Past. Present. Future.

Even that might still sound familiar. But this went further—into the precise language of the cosmos itself. The positions of planets, the houses they inhabit, the constellations they whisper through… even the exact moment of birth.

Not learned through books.

But received… and absorbed.

Until yesterday, he was unknown to me.

And yet, in a span of twenty minutes, he unfolded parts of my life that even I had not fully gathered within myself. Moments, patterns, turning points—spoken with a quiet certainty, as if he were not telling me something new, but simply reminding me of what already existed.

All this… just by looking at my face.

He could have said more.

But life, as it often does, placed its own boundary. He was, at that very moment, a patient himself—admitted with concerns of blood pressure and kidneys.

And still, there was no urgency in him. No resistance. Only a strange calm—as if even the body’s limitations were just another passing phase.

In all my years, I had never come across someone so deeply anchored in an almost forgotten knowing—the ancient art of reading what cannot be seen.

Perhaps such knowledge is disappearing.

Or perhaps… it appears only when one is ready to encounter it.

I do not know.

But I do know this—

some meetings are not accidental.

They arrive with a purpose that reveals itself slowly… or sometimes, not at all.

Later that night, around 11:30 PM, he chose to leave the hospital—on his own terms.

As he walked out of the emergency ward, he paused for a moment, turned back, and said just one sentence—

               “Remember… God exists.”

Not as a statement.
Not as advice.
But as something that needed no explanation.

Tuesday, 14/04/2026

7:00 AM

Ajay Sardesai – Megh

Note: This account is entirely true. The name has been changed upon request.

अनोळखी ओळख



भेटला मज एक अनोळखी आज,
मनमेळ झाला, झाली सुरू मग गाज।
गाजेत आल्या कित्येक गोष्टी,
त्याच्या नि माझ्या मनातल्या कोष्टी।

तो अन मी आधी कधीच भेटलो नाही,
तरीही माझं त्याच्यापासून काहीच दडलं नाही।
तो मज वाचत होता जणू पुस्तकासमान,
पाठचे, पुढचे, आजचे—सर्व अध्याय घुमान।

काय म्हणू मी यास, काय करू या आभासास,
भेट आमुची क्षणभंगुर—जणू स्वप्निल प्रकाश।
जसे भेटलो अचानक तसेच वेगळेही झालो,
काही प्रश्न सुटले, काही अनुत्तरित—मी एकटाच उरलो।



स्थळ: हिंदुजा हॉस्पिटल – इमर्जन्सी
तारीख: १३/०४/२०२६
वेळ: साधारण ४ वाजता

काही भेटी ओळखीने सुरू होत नाहीत…

त्या अचानक येतात—अगदी नकळत—पण तरीही कुठेतरी आधीच ठरल्यासारख्या.

ही तशीच एक भेट.

डॉ. विनायक पोर्वाल—JJ Hospital चे माजी न्युरोलॉजी प्रमुख.

एकेकाळी त्यांनी जगाच्या मोजमापानुसार “यश” मिळवलं होतं.

डॉक्टर म्हणून नाव, नंतर उद्योगजगतात प्रवेश, Ranbaxy, German Remedies सारख्या कंपन्यांमध्ये नेतृत्व, आणि Batliboi सारख्या अभियांत्रिकी संस्थेचंही मार्गदर्शन.

पण मग… वयाच्या पन्नाशीत त्यांनी सगळं सोडलं.

काही गमावलं म्हणून नाही.

काही उरलं नाही म्हणूनही नाही.

कदाचित… “आता पुढे काय?” या प्रश्नाचं उत्तर तिथे नव्हतं म्हणून.

पुढील दोन पिढ्या काहीच न करता जगू शकतील इतकं त्यांनी कमावलं होतं.

पण त्यानंतर सुरू झाला तो वेगळाच प्रवास.

१९५१ साली उदयपूरजवळच्या एका छोट्या गावात जन्मलेला हा माणूस—आज ७५ वर्षांचा—कुठेतरी अधिक हलका वाटतो… जणू स्वतःच्या आयुष्याचं ओझंही त्याने उतरवलंय.

त्यांना एक मुलगा—सुमित.

सर्वसामान्य, स्थिर, शांत आयुष्य जगणारा.

जगाच्या दृष्टीने कदाचित “काही विशेष नाही” असं म्हणता येईल असं आयुष्य.

पण डॉ. पोर्वाल जेव्हा त्याच्याबद्दल बोलले, तेव्हा तिथे अपेक्षा नव्हती… फक्त स्वीकार होता.

“तो आमच्यावर खूप प्रेम करतो,” ते म्हणाले.

“या वयात जी सुश्रुषा तो करतो… तेवढंच पुरेसं आहे.”

त्या क्षणी जाणवलं—

यशाची व्याख्या कधीतरी शांतपणे बदलून जाते.

गेल्या पंचवीस वर्षांत त्यांनी हिमालय पालथा घातला.

पर्यटक म्हणून नाही… शोधक म्हणून.

त्या प्रवासात काही लोक भेटतात—जे स्वतःबद्दल काही सांगत नाहीत…

पण जे जाणतात, ते शब्दांपलीकडचं असतं.

अशाच एका भेटीतून त्यांना मिळाली एक विलक्षण विद्या—

चेहरा वाचण्याची.

भूतकाळ… वर्तमान… भविष्य.

हे इथवर ऐकलं, तर कदाचित तेवढं विशेष वाटणार नाही.

पण पुढे जे होतं, ते सामान्य नव्हतं.

ग्रहांची अचूक स्थिती, बारा भाव, नक्षत्रं… अगदी जन्मवेळसुद्धा.

ही विद्या पुस्तकातून नाही आली.

ती दिली गेली… आणि स्वीकारली गेली.

आतापर्यंत ते माझ्यासाठी पूर्णपणे अनोळखी होते.

आणि तरीही… काल, फक्त वीस मिनिटांत, त्यांनी माझ्या आयुष्यातील अनेक गोष्टी उलगडून सांगितल्या—

ग्रहस्थिती, जन्मवेळ, आणि आयुष्यातले ठळक उतार-चढाव…

फक्त माझ्या चेहऱ्याकडे पाहून.

जणू ते काही नवीन सांगत नव्हते—

फक्त मला माझ्याच गोष्टी आठवण करून देत होते.

ते अजून बरंच काही सांगू शकले असते.

पण त्या क्षणी… ते स्वतः रुग्ण होते.

BP आणि किडनीच्या समस्येमुळे रुग्णालयात दाखल.

तरीही त्यांच्यात कुठलीही घाई नव्हती.

कुठलाही ताण नव्हता.

जणू शरीराचंही जे काही चाललं होतं, ते फक्त एक टप्पा आहे… इतकंच.

माझ्या आयुष्यात प्रथमच मला अशी व्यक्ती भेटली—

ज्याच्याकडे ज्ञान आहे… पण त्याचा गाजावाजा नाही.

ज्याच्याकडे क्षमता आहे… पण त्यात अहंकार नाही.

ही विद्या दुर्मीळ आहे.

किंवा कदाचित…

ती फक्त त्यांनाच दिसते, जे तिला भेटायला तयार असतात.

मला ठाऊक नाही.

पण एवढं नक्की—

काही भेटी अपघात नसतात.

त्या घडतात…

काहीतरी सांगण्यासाठी…

किंवा कदाचित… काहीतरी जागं करण्यासाठी.

रात्री सुमारे साडेअकराच्या सुमारास त्यांनी स्वतःहून रुग्णालयातून डिस्चार्ज घेतला.

आपत्कालीन विभागातून बाहेर पडताना, त्यांनी क्षणभर थांबून माझ्याकडे पाहिलं…

आणि एकच वाक्य म्हणाले—  “लक्षात ठेव… देव आहे.”

ते वाक्य सल्ला नव्हतं.

ते उपदेश नव्हतं.

ते फक्त… एक स्मरण होतं.


मंगळवार, १४/०४/२०२६
सकाळी ७
अजय सरदेसाई – मेघ 

टीप: वरील घटना पूर्णतः सत्य आहेत. त्यांच्या विनंतीनुसार नाव बदलले आहे.

Tuesday, 31 March 2026

हा मोह तुझा का होतो....



हा मोह तुझा का होतो,
जरी दूर दूर मी राहतो।
नकळतच मी गुरफटतो,
प्रयत्नांनीही न मग सुटतो॥

मी दिवस तळपत्या उन्हाचा,
तू शांत तरल रात्र चंद्राची।
न कुठेही मेळ दोघांचा,
तरी भेट आपली सांजेची॥

कोणत्या धाग्यांनी बांधलं,
नातं कसं विणलं, कळतच नाही।
दूर अंतराच्या पल्याडही,
ही ओढ कमी होत नाही॥

शब्द न सापडले तरीही,
मन काहीतरी बोलतं।
तू नसतानाही नकळत,
हृदय तुझ्याशीच जुळतं॥

हे स्वप्नाळू मन बेपरवाह,
जाणे कोणत्या गगनात उडतं।
शुभ्र मेघांना घेऊन कवेत,
कोणत्या आकाशी दडतं॥

मी शोधतो माझ्या मनास,
ते गुंतले संपूर्ण तुझ्यात।
समजवता ऐकत नाही,
विरघळले हे मन तुझ्यात॥

पापण्या डोळ्यांच्या मिटता,
चेहरा तुझाच स्पष्ट दिसतो।
उघडताच डोळे मी पुन्हा,
वार्‍यात पुन्हा विरून जातो॥

मन माझे हेलावून जाते,
चेहरा ही रडवेला होतो।
दिसताच तू मज समोर,
चेहरा आनंदाने फुलतो॥

हा मोह दिवाणा असला,
का माझ्या मनात बसला।
जणू मंद सुगंध रातराणीचा,
श्वासांत माझ्या दरवळला॥


मंगळवार, ३१/३/२६ , ११:११ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

( ये मोह मोह के धागे...) वरुन प्रेरीत 

शोध


डोळ्यांत दाटते काही, कारण कधी कळेना,
मन मात्र भटकत राहे, थांबणं त्याला जमेना…

वाटेवर चालताना, वाटच नवी फुटेना,
हातात येतं काही, तरीही काही मिळेना…

कधी शांत दर्याशी बसून राहावंसं वाटे,
लाटांच्या कुजबुजीत काही ऐकू येईना…

स्वतःलाच विचारताना शब्दच हरवून जातात,
उत्तरांच्या या गर्दीतही माझे उत्तर सापडेना…

हळूच काही विरघळे, कळतही नाही केव्हा,
रिकाम्या त्या जागी मन शून्यातही रमेना…

ना शेवट या शोधाचा, अन सुरुवात ही सापडेना,
मन तूषार्त का अधांतरी— अजूनही कळेना…

मंगळवार, ३१/३/२६ , २:०५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

काय खरं - सांग बरं?


सुरवंटांतून निघतात फुलपाखरं,
सुरवंट की फुलपाखरू — काय खरं?

बंद कळींतून उमलतं फुल गोजिरं,
कळी की फुल — काय खरं?

दिवसातून रात्र येते, रात्रीतून पुन्हा दिवस,
दिवस की रात्र — आधी कोण, सांग बरं?

झऱ्याचा विस्तार नदीत, नदीचा सागरात,
अस्तित्व जाते कुठं त्यांचं, सांग बरं?

बालकातून तरुण जन्मतो, तरुणातून प्रौढ,
क्षणात बदलतं शरीर — मरतं का जन्मतं, सांग बरं… काय खरं?

सतत सगळं बदलतं, तूषार्त काय शोधतो,
कोण शांत साक्षी याचा — सांग बरं?

बदलतं स्वरूप मिथ्या, तत्त्व आतलं खरं,
उमगलं का नाही, सांग बरं?


मंगळवार, ३१/३/२६, ४:०५ PM
अजय सरदेसाई - मेघ

Saturday, 28 March 2026

तीन ऋतू तीन तर्हा

 

तीन ऋतू तीन तर्हा
धर्म वेगळे,वेगळी ओळख
हिरवा, रखरखीत, पानगळ

ऊन्हाळा गरम
पावसाळा चिंब
हिवाळा थंड

ठरवलं एकदा तिघांनी
करु आपण बंड

ऊन्हाळा झाला चिंब
घामाने
पावसाळा झाला थंड
पाण्याने
हिवाळा झाला गरम
चहाने

बदलले काहीच नाही
ना धर्म ना ओळख
नावं ही नाही

शनिवार, २८/३/२६ , २:०० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

Thursday, 26 March 2026

तुझ्यासाठीच


तुझ्यासाठीच गुंफला हा भावविश्वाचा पसारा,
तुझ्यासाठीच फुलवला हा प्रेमाचा मोर पिसारा।

तुझ्या एका स्मितहास्यात विश्व सगळं उजळून गेलं,
मी मात्र सावल्यांमध्ये शोधत राहिलो निवारा।

तुझ्या स्वप्नवेलींनी बांधला मी श्वास माझा,
तुझ्या भेटीचा स्वप्नातही केला प्रत्येक क्षण साजरा।

तुझ्या आठवणींचा वारा अजूनही स्पर्शून जातो,
तो स्पर्श वाटतो जणू एखादा थंड निखारा।

‘मेघ’ अजूनही भिजतो त्या आठवांच्या क्षणांत चिंब,
अलवार पसरतो देहांत एक अनामिक शहारा।

गुरुवार, २६/३/२६ , ८:१५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ


Wednesday, 25 March 2026

काय राखतो?




मतला:

विचारलंस आम्हाला—आम्ही आणखी काय राखतो,
ओठांवर शब्द आणि हातात लेखणी राखतो।

रक़ीबाचे दर्शन जेव्हा होते नकळत असे,
स्पंदनांच्या अंतरी मुक दुःखही राखतो।

तुझं प्रेमच कदाचित—माझा एखादा भ्रम असेल,
तरीही तुझा प्रत्येक घाव शिरोधार्य राखतो।

तुझ्या त्या आडमुठेपणाचा थांबत नाही सिलसिला,
जगण्यासाठी म्हणून थोडासा स्वतःचाच भ्रम राखतो।

हे प्रेमच वेडं आहे—मनास कधी न जुमाने,
तुझे प्रतिबिंब नेहमी डोळ्यांतच राखतो।

मकता:

‘मेघ’ म्हणे—इतकं सोपं नाही मनाला ओळखणं,
या हृदयात दडवून अगणित गूढविश्वं राखतो।

बुधवार, २५/३/२६ , ७:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

क्या रखते हैं?



(मतला)

गर हमसे पूछो के हम और क्या रखते हैं,
ओठों पे सुख़न और हाथ में कलम रखते हैं।

दिदार-ए-रक़ीब जब भी होते हैं,
धड़कनों के साथ दिल में ग़म रखते हैं।

हो सकता है तेरी चाहत—इसे मेरा एक भरम समझे,
हम सर-आँखों पर तेरा हर सितम रखते हैं।

तेरी वहशत का सिलसिला थमता ही नहीं, सितमगर,
जीने के लिए फिर थोड़ा सा वहम रखते हैं।

ये इश्क़ भी अजीब है, हिसाब नहीं मानता,
हम तेरे नाम पर हर रोज़ नया करम रखते हैं।

(मकता)
‘मेघ’—इतना भी आसान नहीं दिल को समझाना,
इन धड़कनों में छुपाकर कई आलम रखते हैं।

बुधवार, २५/३/२६ , ७:३० PM
अजय सरदेसाई -मेघ


Tuesday, 24 March 2026

आतून उमटतात स्वर यमनाचे


वीण आपली तुटत नाही मज तुझी आठवण येते,
त्या गडद जलद निळ्या वर्षेतून मज तुझी हाक येते।

कधी सगुण कधी निर्गुण रूप दिसते हृदयाते,
जिव वेडा पिसा होतो तुझ्या दर्शनाते।

इंद्रिये माझी अवघी गुणगुणती गीत कुणाचे,
आतून उमटतात माझ्या का स्वर यमनाचे।

धूसरल्या या वाटांवरी मी तुझाच शोध घेतो,
कळ्यांच्या मर्मबंधातून तूच उमलून येतो।

कधी शांत ध्यानातून तू रिसतोस अंतरात,
मीच हरवून जातो मग त्या निळ्या अनंतात।

मंगळवार, २४/३/२६ , ३:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ 

Sunday, 22 March 2026

माझी कविता


 

श्वासाश्वासात एक कविता जगते माझ्या,
हृदयात ती कविता स्पंदते माझ्या…१

साधेच रूप तिचे, ती नव्हे लावण्यवती,
नीटनेटकी उतरते तरी ती शब्दांत माझ्या…२

नाही रंग तिला, ना आकार स्वतःचा,
भावनांचा अलंकार ती नेसून येते माझ्या…३

मौनातल्या गाभाऱ्यात ती अलवार उमलते,
परा–पश्यंती–मध्यमा, शेवटी वैखरी असा प्रवास करते…४

लेखणीतून ती शब्दांत उतरते तेव्हाच उमगते,
एरव्ही पराच्या सूक्ष्म जगात विहरते…५

निर्माता दिसलो जरी मी, निर्माण नाही करत,
ती स्वयंभू नि स्वयंप्रकाशी—आहे उपजत…६

कवी म्हणून मी फक्त नावास आहे,
कधी, कुठे, का नि कसे व्यक्त व्हावे—यास ती स्वयंसिद्ध आहे…७

शब्दांच्या पलीकडे तिचा खरा वास आहे,
श्वासातल्या शांततेतच तिचा निवास आहे…८

रविवार, २२/३/२६ , १:५४ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

Saturday, 21 March 2026

अजून न उमजलेले


काय करावे, का करावे, कुणा सांगावे
शांततेतल्या स्वरांना कसे ऐकून घ्यावे...

मनात उठल्या प्रश्नांच्या लहरी अनामिक,
उत्तरांच्या किनाऱ्याला कसे स्पर्श करावे...

दिवस ओलांडती तसेच, अर्थ न उमजता,
क्षणांच्या या प्रवाहाला काय नाव द्यावे...

शब्द येती ओठांवर, पुन्हा विरून जाती,
भावनांच्या दारांना कसे उघडे ठेवावे...

गर्दीतही एकटेपण हळूच येऊन बसते,
स्वतःलाच मग स्वतःशी अलवार भेटवावे...

शोधता शोधता थकलो, सापडले नाही काहीच,
जरा थांबून या शांततेला कसे जवळ घ्यावे...

शनिवार, २१/३/२६ ,  १०:३०. PM
अजय सरदेसाई -मेघ

ते क्षण


विरघळून वाहणारे ते क्षण,
तुझे नि माझे होते ते क्षण।

ओसंडणाऱ्या गोड आठवांचे ते क्षण,
शोधून आता सापडत नाहीत ते क्षण।

चांदण्यांच्या रात्री, चंद्रकोरीचे ते क्षण,
मेघसरींनी चिंब भिजलेले ते क्षण।

तुझ्या डोळ्यांत माझ्या प्रतिबिंबाचे ते क्षण,
तुझ्या मनात माजलेल्या काहुराचे ते क्षण।

वाटले होते कधीच न संपणारे तेच क्षण,
पण गेलेच निसटून—क्षणभंगुर ते क्षण।

शनिवार, २१/३/२६ , ८:२५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ 

ऋणानुबंध



 ऋणानुबंध जपून ठेवले मी,
उजेडाचे कवडसे जपून ठेवले मी।

रात्र खूप निबिड, काळोखाची होती,
काजव्यांना ओंजळीत जपून ठेवले मी।

वाटेत चुकलेल्या पावलांच्या खुणा होत्या,
स्वप्नांना हलकेच मशाली करून ठेवले मी।

विझलेल्या स्वप्नांच्या गरम राखेतून,
नव्या पहाटेच्या ठिणग्या पेटवून ठेवल्या मी।

जखमा जरी खोल मनात होत्या,
त्यांनाही फुलांचे आवरण दिले मी।

तू नसतानाही तुझ्या अस्तित्वाला,
श्वासांच्या स्पंदनांत अलवार ठेवले मी।

शनिवार, २१/३/२६ , ०७:१७ PM
अजय सरदेसाई -मेघ 

तो अन ती


 

तो:
तू म्हणशील तर तेही करु!
तू सांग न आधी काय करु?

मी चंद्र नी तारे तोडून आणू?
तू सांग न, तेही करु?

मी तुझ्यावर प्रेम तर करतोच!
तू सांग, आणि काय करु?

तो वारा बिलगून जातो तुला!
द्वेष वाटतो त्याचा, काय करु?

तुझ्या डोळ्यात स्वप्नं पाहिले एक,
तू सांग न, ते साकार करु?

तुझ्यावर माझी प्रीती पुराणी,
तू सांग कशी ती दूर करु?

तू प्रेरणा माझी, मी तुझा प्रेरित,
मी तुझ्यावर कविता करतो, करु?

तू सांग न सखे, मी काय करु?
तू जे म्हणशील ते आपण करु!

ती:
तू म्हणतोस, तर तेही करशील,
मी सांगू का खरंच काय करशील?

चंद्र नी तारे तोडून आणू म्हणतोस,
मी म्हणेन—फक्त माझाच बनुंन राहशील?

तू म्हणतोस, प्रेम करतोस खूप,
मी विचारते—स्वतःलाही तितकंच जपशील?

तो वारा बिलगून जातो मला,
मत्सर नको रे… तू स्वतःला त्यात पाहशील?

माझ्या डोळ्यांत स्वप्न पाहिलंस म्हणतोस,
मी म्हणेन—ते स्वप्न आधी तूही जगशील?

तुझी प्रीती पुराणी म्हणतोस जरी,
मी म्हणेन —ती नव्याने दररोज फुलवशील?

तू म्हणतोस, मीच प्रेरणा तुझी,
मी म्हणेन—तुझ्यातलाच ‘मेघ’ तू शोधशील?

तू विचारतोस, “सखे, मी काय करु?”
मी हसून—“फक्त माझ्या निकट राहशील?”

तू जे म्हणशील ते आपण करू म्हणतोस,
मी म्हणेन—“आपणांत कोणतेच प्रश्न न येऊ देशील?

शुक्रवार, २०/३/२६ , ११:०१ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

Monday, 16 March 2026

संघर्ष अस्तित्व का


 


अस्तित्व का मेरे संघर्ष चलता रहा,
सुतपुत्र मुझे सारा जमाना कहता रहा।

कवच कुंडल जन्मजात थे मेरे पास,
जमाना कुत्सित नजरों से मुझे ही देखता रहा।

बाणों में मेरी ऊर्जा थी कई सूर्यो की,
अर्जुन का गुणगान फिर भी चलता रहा।

मांगते वक्त सभी ने मेरी ओर देखा,
धर्मराज! लेकिन युधिष्ठिर को ही जग कहता रहा।

हे कृष्ण, तूने चतुराई से हाथ बांधे मेरे,
रिश्ते का कवच ओढ़कर अर्जुन बढ़ता रहा।

कालचक्र को धसाया कीचड़ में,
मृत्यु का शासन फिर मुझपर चलता रहा।

तू हमेशा सखा अर्जुन का ही बना रहा,
संघर्ष, कर्ण का मृत्यू बाद भी चलता रहा।

सोमवार, १६/३/२६ , ८:३६ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

Sunday, 15 March 2026

राधेय


कवच दिलेस मला शरीर सावरायला,
काय करू मी मनाचं — ते ही संवेदनशील आहे।

सुतपुत्र म्हणून हिणवते हे जग मला,
सांगू कसं त्यांना — सुतपुत्र नव्हे,मी सूर्यपुत्र आहे।

तो श्रीकृष्ण द्वारकेचा सांगण्यास मज आला,
“सोड सुयोधनास — तू ज्येष्ठ पांडुपुत्र आहे।”

मारू कसे ते तीर आता जे राखले अर्जुनासाठी?
माझेच हात हे, नि हृदयही माझेच आहे।

सांग मला तू आज — मी खरा कोण आहे?
ठरवले मी मनाशी — मी राधेय आहे।

सोमवार, १६/०३/२०२६ – १०:५५ AM
अजय सरदेसाई ‘मेघ’

तुझ्यावर खूप प्रेम आहे



हो, माझे तुझ्यावर खूप प्रेम आहे,
तू दिलेल्या वेदनांचे मज खूप अप्रूप आहे।

वेचली नेहमीच फुले मी तुझ्यासाठी,
तू दिले जे काटे ते मी अजून जपून आहे।

क्लांत शांत समयी तू असतेस मनात,
तुझे ते कडवट बोल अजून कानावर आहे।

लोक म्हणतील कदाचित मी असा प्रेमवेडा,
चिरदाह वेदनेचा मज शाप हाच आहे!

जाऊ कुठे सोडून सावल्या आठवांच्या,
विसरू तरी घर त्यांचे माझ्याच मनात आहे।

सोमवार, १६/३/२०२६ — सकाळी ८:३१
अजय सरदेसाई — मेघ

आहे, का नाही....?




तू स्वप्नांत येतेस माझ्या जशी,
मी तुझ्या स्वप्नांत येतो का?
गूढ स्मित तुझ्या ओठांवर उमटे,
अर्थ त्याचा कधी उमगेल का?

स्वप्नांत एरवी बोलतेस खूप,
प्रत्यक्षी मग इतकी रुष्ट का?
तिरक्या नजरेने पाहतेस मला,
तोही केवळ माझा भास का?

द्वेषच वाटला त्या पावसाचा,
तू स्वच्छंद भिजलीस का?
अगतिक उभा मी दूरून पाहतो,
इतकी त्याच्याशी तुझी सलगी का?

क्षणभर नजर माझ्यावर थांबे,
मग पुन्हा अचानक वळते का?
डोळ्यांत ओळख चमकून जाते,
ती होते पुन्हा अपरिचित का?

वेडी आस जी मनाला लागे,
तीच तुझ्याही मनी असेल का?
एकदाच सोक्षमोक्ष लाव याचा,
देत राहशील हुलकावणीच का?

रविवार, १५/३/२६ , ११:३६ PM
अजय सरदेसाई  -मेघ

 

Saturday, 14 March 2026

तमन्ना भी रख


 

ख़ुदा के हाथ में मत सौंप सारे कामों को,
बदलते वक़्त पर कुछ अपना इख़्तियार भी रख।

बंदिशें बहुत आएँगी ज़िन्दगी में तो क्या,
उन्हें तोड़कर आगे बढ़ने का हौसला भी रख।

सिर्फ़ चेहरों से न तौल लोगों की नियत,
उन्हें पहचानने की अपनी सियासत भी रख।

रास्ते में आएँगे कई पहाड़ लेकिन,
उन्हें चीरकर आगे बढ़ने की ताक़त भी रख।

मंज़िल मिलेगी कभी न कभी, कहीं न कहीं,
मंज़िल तक पहुँचने की दिल में तमन्ना भी रख।

शनिवार, १४/३/२०२६ — ६:२० PM
अजय सरदेसाई ‘मेघ’
(Nida Fazli से प्रेरित)

आसही आहे, ओढही


आसही आहे, ओढही,
तू जरा जवळ ये, येतो मीही।
सामोरं आहे आयुष्याचं दर्पण,
पाहा तू त्यात, पाहतो मीही।

दूर आकाशात एक तारा,
दिसतो तो तुलाही, मलाही।
काय नाव त्याचं आठवत नाही,
विसरलीस तूही, विसरलो मीही।

वाट संपलीच नाही, वय ढळत गेलं,
पायवाटा खूप होत्या, वाढत गेल्या।
मार्गात गंतव्य सापडलंच नव्हतं,
जुस्तजू होती तुलाही, मलाही।

काही पक्षी घरटे बनवत आहेत,
गरज काटक्यांची त्यांनाही, आपल्यास ही।
घरटे ते नश्वर आहे, अक्षर नाही,
जाणतात तेही, जाणतो आपणही।

हृदयाच्या जखमा भरल्या आता,
डाग काही उरले तरीही।
चल त्यांना सोपवू काळावर,
नको दुःख तुलाही, नी मलाही।

शनिवार, १४/३/२६,
 १:२५ PM
अजय सरदेसाई — मेघ
 

Friday, 13 March 2026

तमन्ना भी है, मौसम भी




तमन्ना भी है, मोसम भी,
तुम पास आओ कुछ हम भी।
सामने रखा है शिशा-ए-जिंदगी,
कुछ तुम पी लो, कुछ हम भी।

वो दूर फलक पर एक सितारा,
उसे हम देखे, तुम भी।
क्या नाम था उसका पता नहीं,
हम भूल गए, क्या तुम भी?

वक्त बितता रहा, उम्र ढलती गई,
राहें बहुत थीं और बढ़ती गई।
किसी राह पर मंज़िल न मिली,
जुस्तजू मुझे भी थी, तुम्हें भी।

कुछ परिंदे घोंसला बना रहे,
तिनको की जरूरत उन्हें भी, हमें भी।
एक दिन वो घोंसला फना होगा,
जानते वो भी हैं, हम भी।

कुछ दिल के घाव थे जो भर गए,  
जख्म फिर भी रह गए।  
क्यों न वक्त पर उन्हें छोड़ दें,  
हम भी और तुम भी।

शनिवार, १४/३/२६। , ११:४५ AM 
अजय सरदेसाई -मेघ

सख्या



तू बोल न तुझ्या डोळ्यांनी, सख्या,
ऐकेन मीही ते बोल हृदयाने, सख्या।

तुझ्या नजरेत दडलेले शब्द सारे,
उलगडू दे हळू माझ्या मनात, सख्या।

ऐकण्यास तुझे बोल एकवटले प्राण सारे,
हृदयाची धडधड येते कानात, सख्या।

रात्र ही चंद्रतारांकांची विरून जाईल हळू,
वाट तुझी पाहीन देते वचन, सख्या।

तो शुक्रतारा उगवला, मंद वाराही सुटला,
उबदार मिठी तुझी आज नाही, सख्या।

काय करू कळेना, तू लवकर ये ना,
तुझ्यासाठी कधीची मी झुरते, सख्या।

शुक्रवार, १३/३/२६. ,९:०७ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

पतंग


पाहून ती सुंदर बाला झाला माझ्या मनाचा पतंग,
उंच भराऱ्या मारतो गगनात माझ्या मनाचा पतंग।

तिच्या तीक्ष्ण कटाक्षाने कापला दोर भरकटला पतंग।
भिरभिर भिरभिर भिरभिरतो हवेत माझ्या मनाचा पतंग ।

माझा पतंग नव्हता लेचा-पेचा, त्याची दोरी धारदार,
कापले कित्येक पेच ,कधी न बधला माझ्या मनाता पतंग।

आभाळाच्या वाटेवर हरवली माझी दिशा सारी,
वाऱ्याच्या हलक्या झुळुकीने भरकटत राहिला माझ्या मनाता पतंग।

हातात मनाचा दोर होता, तरी काहीच ना चालले माझे,
तिच्या नजरेसमोर का असहाय झाला माझ्या मनाचा पतंग।

तिच्या डोळ्यांच्या त्या जादूने सैरभैर झाले माझे मन,
क्षणात स्वप्नांच्या नभात हरवून गेला माझ्या मनाचा पतंग।

‘मेघ’ म्हणे खेळ हा पतंग-दोरीचा न्यारा निराळा,
कधी जिंकतो , कधी कटतो माझ्या मनाचा पतंग।

शुक्रवार, १३/३/२६ , १:०९ PM
अजय सरदेसाई -मेघ 

Thursday, 12 March 2026

जब दिप जले आना


चित चोर इस फिल्म के उसी गाने से  प्रेरित।

मुखड़ा:
जब दीप जले आना,
जब शाम ढले आना,
संकेत मिलन का भूल न जाना,
मेरा प्यार न बिसराना।

अंतरा १:
वो चाँद फ़लक पर तेरी राह ताक रहा,
चाँदनी उसी की है, फिर क्यों तुम्हें देख रहा?
छत पर आकर न देना तुम उसे रुप का नजराना।

मुखड़ा (दोहराव):
जब दीप जले आना,
जब शाम ढले आना,
संकेत मिलन का भूल न जाना,
मेरा प्यार न बिसराना।

अंतरा २:
तेरी ही आँखों में छुपे हैं मेरे सपने सारे,
हर शाम याद आते हैं बिते पल हमारे।
यादों से दिल अब भरता नहीं,
तुम ही मिलने आना।

मुखड़ा (दोहराव):
जब दीप जले आना,
जब शाम ढले आना,
संकेत मिलन का भूल न जाना,
मेरा प्यार न बिसराना।

अंतरा ३:
इन हवाओं में महके तेरी ही खुशबू,
हर तरफ़ मुझे बस तेरी ही जूस्तजू।
तुम बिन दिल कहीं लगता नहीं,
बहलाने दिल को मेरे तुम आना।

मुखड़ा (दोहराव):
जब दीप जले आना,
जब शाम ढले आना,
संकेत मिलन का भूल न जाना,
मेरा प्यार न बिसराना।
गुरुवार, १२/३/२६ , ९:५० PM
अजय सरदेसाई -मेघ


तिथेच


रोज संध्याकाळी तुझा निरोप घेऊन मी परत जातो, थिथेच
हळू हळू मनात तुझ्या आठवणींचा प्रकाश उजळतो, थिथेच।

तारकांचे लुकलुकणारे छत डोक्यावर साथीला असते,
तुझ्या आठवणींचा प्रत्येक तारा मोजत बसतो, तिथेच।

हवेचा हलका स्पर्श, पानांची अलवार सळसळ असते,
आपल्या मधुर भेटीचा उन्मादही भरतो, तिथेच।

स्मित तुझं डोळ्यांतून ओसंडतं, आनंदाने भरतं मन,
रोमांच फूलतो रंध्रातून, निशिगंध बहरतो, तिथेच।

तुझी नी माझी प्रित ही अनोखी गझल,
तू आणि मी — असू वा नसू — तरी भेटू निश्चित, तिथेच।

गूरुवार, १२/३/२६ , ७:४५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

..... दे ना.


 

डोळ्यांत आसवांना वाहुदे ना,

आसवां वाटे दुखास जाऊदे ना।


स्मित थोडं ओठांवर राहुदे ना,

डोळ्यांना ही तेव्हा हसुदे ना।


छोटेच जरी आयुष्य असुदे ना,

जगणं मात्र मोठेच जगूदे ना।


जरी वाट कठिण, निबिड अरण्याची,

वाटेत कजव्यांचा उजेड असूदे ना।


तू नी मी आहोत अनोळखी,

ठिक आहे, ओळख करून घेऊ ना।


जाणतो, डोक्यावर छत नाही आपल्या,

आभाळ आहे, तारकांचे छत करू ना।


तुझे नी माझे सूर मिसळले एकसुरात,

सुरावटीत त्या गाणं गाऊ दे ना।


तू गुलाब, मी सुगंध तुझा सखे,

प्रेमही आपले असेच असूदे ना।


गुरुवार, १२/३/२६, ५:५० PM

अजय सरदेसाई – मेघ


मी-तू..... आपण




मी व्यक्त होतो त्या उगवत्या सूर्यांतून,
उंचच उंच त्या डोंगर शिखरांतून;
खळखळून वाहणाऱ्या स्वच्छ नदीतून,
नी उमलणाऱ्या कोमल फुलांतून.

तू व्यक्त कर न मला प्रेमातून,
तुझ्या डोळ्यांत लुकलुकणाऱ्या तेजातून;
तू कळू दे न नाते आपले जगाला,
शब्दांतून उमललेल्या त्या कवितेतून.

चल भेटू आपण नभ–मेघांच्या मैत्रीतून,
पानवाऱ्याच्या त्या मोहक सळसळीतून;
पक्ष्यांच्या गोड किलबिलाटातून,
चल भेटू अलवार त्या  भावुक क्षणांतून.

गुरुवार, १२/३/२६, ३:५० PM
अजय सरदेसाई – मेघ

पत्ता पत्ता बुटा बुटा....


मुखड़ा
पत्ता–पत्ता, बूटा–बूटा
हाल हमारा जाने है।
जाने न जाने, गुल ही न जाने,
बाग़ तो सारा जाने है।

अंतरा १
इश्क़ होकर भी न जाने क्यों छुपाते हैं लोग,
किसी पर मरकर भी न जाने क्यों छुपाते हैं लोग।
किसी का नहीं है सहारा,
यहाँ तो कोई हमारा
राज़ कहाँ पहचाने है।

अंतरा २
हर धड़कन दिल की कहती है एक अफ़साना,
हर आह साँसों की सुनाती है इक फ़साना।
ख़ामोश है सारा नज़ारा,
करता बस यही इशारा—
दिल का मर्ज़ कोई न जाने है।

अंतरा ३
चाह कर भी अक्सर चाह नहीं जताते हैं लोग,
रातों की तन्हाई में अक्सर आँसू बहाते हैं लोग।
रौशन है सारा नज़ारा,
चराग़ों का आलम है सारा—
परवानों का जलना कौन जाने है।

गुरुवार, १२/३/२६ ३:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ


मिर-तकी-मिर से प्रेरित 🙏❤️

Tuesday, 10 March 2026

मझे गोयांतले गावं


  


माका आपयता मझे छोटे तें गाव,
समिंद्राच्या कडेन ते दरी डोंगरांचे गाव.

आंबे नी माडांत ते वसलेले गाव,
फणसा बशेन मनशांचे,लाल मातीचे गाव.

भाटांच्या बांधा लागून सुपारी चे खांड,
भाटाच्या पोनांत हिरव्या नदीचो वांड.

काण्णा-चूण्णांची थय असता रेलचेल,
भाटाच्या आब्यांत चलता भुर्ग्यांचो खेळ.

दंपारचे जेवण जाल्यार मात्र माश्शे लवंडतात,
पुण ताच्या पैली सगली शित आणी हुमणाचेर ताव उडयतात.

सांज जाताच सुटता ठंड वारो किनाऱ्याचेर,
शुश्शेगाद जमता सगळी आर्तीक देवळाचेर.

तेन्नाचं किनाऱ्याचेर परतले कोळ्यांचे तारु,
माश्यान भरिल्ले ते चोणकांचे वारु.

जाली रात्र पळेय पेटले घराघरां पेट्रोमास,
आज रातच्या जेवणांत असा मासळीचे कालवण खास.

तो सप्तकोटेश्वर मजो कुलदेव वसला शांत नारव्याक.
बांदोऱ्याची ती महालक्ष्मी पळयता वात्सल्यांन आमच्या कुळाक.

माका आपयता मझे छोटे तें गाव,
मोगाचे मझे ते गोयांतले गाव.

मंगळार, १०/३/२६ , २:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ


Monday, 9 March 2026

आपले घरटे (घर ते)






सत्यास सामोरे जाताच,बोलणेची खुंटले,
जुन्या आठवांचे उरले सागरात (आयुष्य ) शिंपले,
आयुष्याच्या जात्यात दळण झालो आपण,
सुंभ 'मी' चा गेला जळून तरी पिळ अजून उरले.

होते उबदार एक आपुले ही घरटे (घर ते),
पाखारांच्या किलबिलाटाने भरलेले घरटे (घर ते),
पंख फुटले त्यांना,गेले सोडून घरटे (घर ते),
आता उरले ते फक्त दोघांचे घरटे (घर ते).

चल सांभाळू जपून आपण हे घरटे (घर ते),
सोनेरी क्षणांनी हे भरलेले घरटे (घर ते),
भेटण्यास येतील दमुन पुन्हा आपली पाखरे घरट्यात,
ठेऊ त्यांच्या साठी मऊ उब या घरट्यात..... मऊ उब या घरट्यात......

मंगळवार, १०/३/२६ , ९:४५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

Sunday, 8 March 2026

धरा नी मेघ -एक अमृतानुभव



जलधारा झंकारत बरसल्या,
मन झाले चिंब।
इंद्रधनूच्या कमानीतून
उमटले निसर्गबिंब॥


स्फुरल्या मज काव्याच्या ओळी,
शब्दांना पावसाची झिंग;
नभ मेघांनी आक्रमिले,
पसरला नभी धुंद प्रेमरंग॥


वाऱ्याची कुजबुज रानात,
जणू चहाडी पानांच्या कानात;
पानांची वाढली सळसळ,
उठली चलबिचल मनात॥


वसुंधरा ही व्याली,
बियांना कोंब फुटले;
मातीचा सुगंध दरवळता,
निसर्गाचे जडत्व सरले॥


प्रेमाची धुंदी चढली,
मेघांचे मन गहीवरले;
बाहुपाशात एकमेकांच्या,
धरा नि मेघ विरघळले॥


मेघ कोसळून स्वतः संपतो,
धरेस फुलवाया जीव अर्पितो;
प्रेमाची ही कैफियत सारी
निसर्ग स्वतःच सांगतो॥


धरा ती कृतघ्न नाही;
वैशाखात करपून जळते।
मेघाची वाफ अलवार
पुन्हा नभात सोडते॥


पुन्हा येती पावसधारा,
पुन्हा सृष्टी हिरवी फुलते।
काय वर्णन करू प्रकृतीचे,
जे या सृष्टीतच उमलते॥


मेघ-धरेच्या या मिलनात
अमृतानुभव दडला;
शिव-शक्तीचा साक्षात
अंतरी साक्षात्कार मज घडला॥



रविवार, ८/३/२६ , ०१:०४ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

Saturday, 7 March 2026

रात्र पावसात भिजली


रात्र पावसात भिजली, तरी मन कोरडेच राहिले,
मन भरलं नाही अजून, आपलं बोलणंच राहिले।

पाऊस रिपरिपत होता, डोळे डबडबले होते,
तुला सांगायचं होतं मनातलं, ते तसेच राहिले।

गळ्यात कण्हत होती एक अगम्य वेदना,
ओल्या रिमझिमीतही शब्द माझे कोरडेच राहिले।

हातात हात घेऊन वाट पाहिली मी त्या क्षणाची,
सरींमध्ये भिजूनही स्पर्शात ते आमंत्रणच न राहिले।

तुझे स्मित ते मोहक, मन हरपून गेले,
घर आपलं आजही तुझी वाट पाहते, ते रिकामेच राहिले।

पाऊस बरसला आणि रात्र भिजली माझी,
कोणास ठाऊक का तरी ओठ कोरडेच राहिले।

शनिवार, ७/२/२६ , ९:२५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

उनकी निगाहों के साए


 
हर पल देखते हैं उनकी निगाहों के साए,
मुझे चूमते हैं उनकी निगाहों के साए।

ऐसे पल भी आए हैं हैरान जिंदगी में,
मुझे चुभते हैं उनकी निगाहों के साए।

कड़ी धूप में जब झुलझ गए हम,
याद आए तब उनकी निगाहों के साए।

ये प्यास कैसी,ये तमन्ना क्यूँ हैं उभरी,
मुझे समेट लें उनकी निगाहों के साए।

धड़कता ये दिल इतनी घब्राहट क्यों है,
छिन न ले कोई उनकी की निगाहों के साए।

शनिवार, ७/२/२६ , १२:१० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

“जनाब जाँ निसार अख्तर की ग़ज़ल ‘उनकी निगाहों के साए’ से मुतास्सिर।”
फिल्म: प्रेम परबत