"तू माझं ऐक"

तू कहीही म्हण, पण तू माझं ऐक,
तू उगाच वाद घालू नकोस, माझं ऐक।।

मी शब्दांत नाही रे, हृदयाने बोलतो,
तू अर्थ शोधू नकोस, फक्त मनाने ऐक।।

कधीतरी रस्ते सारे चुकले तरी चालतील,
तू हात मात्र सोडू नकोस, एवढंच माझं ऐक।।

जग तुला हसेल कधी, कधी तुला तोडेलही,
तू स्वतःला हरवू नकोस, हे खरंच ऐक।।

थकशील तू कधी, वाट जड होईल जेव्हा,
तू हार मानू नकोस, माझा आवाज ऐक।।

चुका होतील रे, माणूस म्हणून होतातच,
तू स्वतःला शिक्षा करू नकोस, हे प्रेमाचं ऐक।।

वारा उलट्या दिशेने वाहतो कधीकधी,
तू पाठ फिरवू नकोस, दिशा बदलून ऐक।।

मी नसेन कधी जवळ, पण असेनच आत कुठेतरी,
तू आतल्या आवाजाला उगाच दाबू नकोस, त्याचं ऐक।।

तू कहीही म्हण, पण तू माझं ऐक,
हे जगणं तुझंच आहे रे — ते विसरू नकोस, ऐक।।

मंगळवार, २६/०५/२०२६, १२:४५ PM
अजय सरदेसाई - मेघ

काय सांगू राव

काय सांगू राव, काय माझं नाव,

आलो मी कुठुन, कोणतं माझं गाव।

वाटांनी माझ्या पायांना विचारलं —

कुठल्या दिशेचा तुला खरा ठाव?

काय सांगू राव, काय माझं नाव,

चेहऱ्यामागे लपला दुसरा चेहरा राव।

आरशानेही ओळख नाकारली —

सांग रे, तू चोर की साव?

काय सांगू राव, काय माझं नाव,

जगण्यासाठी रोज मांडतो नवा डाव।

कधी जिंकतो आयुष्याशी झुंजताना,

कधी स्वतःचाच होतो पराभाव।।

काय सांगू राव, काय माझं नाव,

स्वप्नांनीही केला माझ्याशी परका भाव।

कधी रंक भेटले, कधी भेटले राव —

सर्वांचे एकच — देवा, मला पाव।।

मंगळवार, २६/५/२०२६ , ११:४० AM
अजय सरदेसाई -मेघ

तू आणि मी

गेले ते दिवस, उरल्या फक्त आठवणी,
चंद्राच्या चांदण्यांसारख्या आपल्या मनी।
त्या आठवणींसोबत जगू — तू आणि मी।।

शब्द सारे विरून जातील काळाच्या प्रवाहात,
नातं आपलं राहील तरी एकमेकांच्या सहवासात।
हा सहप्रवास टिकवून ठेऊ — तू आणि मी।।

ऋतू जरी बदलले, वाटा जरी दूर गेल्या,
मनातली ओढ तरीही विरणार नाही।
त्या ओढीची विण जपू — तू आणि मी।।

सुखदुःखांच्या लाटांनी किनारे जरी झिजवले,
काळाच्या वादळांनी दिवस कितीही बदलले।
हातात हात घट्ट घेऊन चालू — तू आणि मी।।

प्रेम हृदयात उमलते, पण डोळ्यांत फुलते,
दोघांच्या डोळ्यांतही ते स्पष्ट दिसते।
उघड्या डोळ्यांनी जगू — तू आणि मी।।

जन्मोजन्मीची ही साथ आपली,
आत्म्याची आत्म्याशी गाठ आपली।
जन्मोजन्मी भेटत राहू — तू आणि मी।।

सोमवार, २५/५/२०२६, रात्री १०:००
अजय सरदेसाई — ‘मेघ’

जगण्या

अरे जगण्या, कुठं आहेस रे,
किती दिस झाले दिसलाच नाहीस।
कसा असतोस, काय करतोस —
एवढं तरी सांग की, जगण्या।।

कधी हसण्याच्या गर्दीत लपतोस,
कधी डोळ्यांतून निथळत येतोस।
हात धरायला गेलो तर —
ओंजळीतून वाळूसारखा सरतोस, जगण्या।।

पैशामागं धावत शोधलं तुला,
माणसांत गुंतूनही पाहिलं।
सापडलास मात्र दुसरीकडे —
कधी उमलत्या कळीत, कधी कोसळत्या पावसात, जगण्या।।

देवळाच्या पायऱ्या झिजवल्या,
उंबरठ्यावर डोकं टेकवलं।
भेटलास त्या कापऱ्या हंबरड्यात —
गायीच्या डोळ्यांत कालवे शोधताना, जगण्या।।

दक्षिण ते उत्तर पालथं घातलं,
भेटलास — पण रूप बदलून, जगण्या।
कधी म्हाताऱ्याच्या सुरकुत्या हास्यात,
कधी शेतकऱ्याच्या टपोऱ्या घामात, जगण्या।।

तुझा थांगच लागत नाही, जगण्या,
भेटशील कधी — नेम नाही।
आत्ता भेटशील, उद्या नसशील —
कसा धरू तुला, जगण्या।।

आयुष्यभर बाहेर भटकलो,
तुझ्या पाऊलखुणा शोधत राहिलो।
तू आतच होतास — श्वासाएवढा जवळ —
मीच दूर पळत सुटलो होतो, जगण्या।।

सोमवार, २५/५/२०२६ , १२:१० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

जिंदगी

अपना पता बता ज़िंदगी,
काफी दिनों से तुझसे मिला नहीं।
तू दिखती है कैसी, ज़िंदगी —
कुछ तो बता, ज़िंदगी।।

कभी हँसी में छुप जाती है,
कभी आँसू बन बह जाती है।
छूने को हाथ बढ़ाऊँ तो,
मुट्ठी से फिसल जाती है, ज़िंदगी।।

दौलत में तलाशा तुझे बहुत,
रिश्तों में भी थाम न पाया।
मिली तू उन ख़ामोश लम्हों में,
जहाँ कोई उम्मीद न थी, ज़िंदगी।।

कभी मंदिर की सीढ़ी चढ़ा,
कभी सजदों में माथा टेका।
मिली तू उस मासूम दुआ में,
जो होंठों पर काँप रही थी, ज़िंदगी।।

भागती रही उम्र यूँ ही,
तेरे निशाँ खोजते-खोजते।
तू थी मेरे भीतर ही कहीं —
मैं बाहर भटकता रहा, ज़िंदगी।।

रविवार, २४/५/२०२६,  ४:०० PM

अजय सरदेसाई -मेघ 

सोनचाफा

तुझ्या प्रेमाचा सोनचाफा मनात दरवळतो,
अलवार सुगंध त्याचा माझ्या गीतात मिसळतो।।

शब्दांच्या पाकळ्यांवर स्वरदव तुझे अलगद चमचमतं,
माझ्या मनाच्या शांत तळ्यात चांदणं तुझे विरघळतं।।

तुझ्या मिठीत हरवावे असे प्रत्येक क्षण सांगतो,
तुझा मोहक गंध माझ्या श्वासांत मिसळतो।।

तुझ्या ओठांचा स्पर्श जसा पहिला पाऊस धरणीवर,
बेधुंद त्या अनुभवातून मी चिंब भिजून निघतो।।

तुझ्या डोळ्यांत साठलेल्या त्या प्रेमडोहाची शपथ,
डुंबला त्यात जो एकदा, तो का पुन्हा वर तरतो?

शनिवार, २३ मे २०२६ | दुपारी २:१६
— अजय सरदेसाई ‘मेघ’

तुझ्याविना

जगण्यात काय आनंद तुझ्याविना,
माझे अस्तित्व तरी काय तुझ्याविना।

हे जग किती सुंदर आहे खरोखरच,
पण त्या जगात अर्थ काय तुझ्याविना।

हे सूर्य, चंद्र, तारे सुंदरच सारे,
त्या सुंदरतेचा असर काय तुझ्याविना।

पावसाच्या सरीही कोरड्या भासतील,
भिजण्यात आनंद काय तुझ्याविना।

फुला-फुलांत रंग भरलेले ओतप्रोत,
पण त्यात गंध कुठे, केसांत तू माळल्याविना।

स्वरांत जरी माधुर्य भरलं असेल,
गाण्यात जीव कुठे तुझ्याविना।

‘मेघ’ भावनांना माझ्या स्पर्श तुझा लाभला,
नाहीतर कवितेलाही अर्थ काय तुझ्याविना।

शुक्रवार, २२/५/२०२६ , १:३७ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

गायत्री - फक्त तुझ्यासाठी ही गज़ल

तुम को देखा तो ये खयाल आया,
जिंदगी धूप… तुम घना साया।
The moment I saw you, one thought filled my heart —
life is a harsh afternoon, and you are a cool serene shade.

जिंदगी में लोग आते और जाते रहे मेरी,
एक तुम ही थी जिसने मेरा साथ निभाया।
Many people came and went throughout my life,
but you alone stayed beside me till the end.

सोचता हूँ तक़लीफ़ों के सिवा मैंने क्या दिया तुमको,
जबकि जिंदगी का हर सुख मैंने तुमसे ही पाया।
I often wonder what I ever gave you except pain,

when every joy in my life was received from you.

मेरा वजूद गर है, तो वो आज तुमसे ही  है,
तुमने अपना वजूद भी मुझमें समाया।
If I possess any identity today, it exists because of you,
and you dissolved your own existence into mine.

मैं चाहता हूँ तुम्हें कयामत की हद तक,
शायद इससे पहले मैंने तुम्हें ये नहीं बताया।
I love you beyond the limits of eternity,
perhaps I had never truly told you this before.

मैं जानता हूँ कि तुम्हें शायद यक़ीन नहीं,
वो तुम ही हो जिसमें मैंने ख़ुद को पाया।
I know you may still find it hard to believe,
but it is within you that I finally discovered myself.

आज मै उन गुनाहों का इजहार करता हूं,
जिन्हें आज तक कभी भी मै कह न पाया।
Today, I confess those silent wrongs of mine,
the ones I could never gather the courage to speak of.
Ajay Sardesai ‘Megh’

शुक्रवार, २२/५/२६ — ९:३५ AM

अजय सरदेसाई ‘मेघ’

Celebrating 28 years of togetherness with you.

पता थे मुझे

 

तेरी उल्फतों के मायने पता थे मुझे,
मेरी उम्मीदों के दायरे पता थे मुझे।

मोहब्बत की मगर चाही नहीं कभी,
तेरे मेरे बीच के फ़ासले पता थे मुझे।

एक पत्थर से प्यार हुआ — यही नसीब,
इस सफ़र के सारे ज़ाब्ते पता थे मुझे।

तेरी ख़ामुशी भी पढ़ लिया करता था,
लफ़्ज़ों के अपने मसले पता थे मुझे।

तू बदल गया तो हैरत नहीं हुई मुझको,
वक़्त के भी अपने फ़ैसले पता थे मुझे।

हम ने हँस के काट दी तन्हा ये ज़िंदगी,
अश्क़ों के बहने के सिलसिले पता थे मुझे।

अब शिकायतों का कोई सिलसिला नहीं,
अहबाब के सारे बहाने पता थे मुझे।

मंगलवार, २०/५/२६ , १२:२५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

क्षण येती क्षण निघून जाती

क्षण येती क्षण निघून जाती,

आयुष्य जणू दिव्यात वाती।।

तेवती पणत्यात मंद ज्योती,

तेल सरता विझुनी जाती।।

वारा येतो नी वारा जातो,

थंडावा तनास देऊन जातो।।

लाट उठते अन् लाट विरते,

सागर मात्र तसाच असतो।।

मनपटलावर विचार निर्झरती,

न कळे मूळ विचार कुठून येतो।।

येती जाती भाव मनाचे,

साक्षी अंतरी कोण बसतो।।

शब्द उमटती ओठांवरती,

अर्थ कुणी आतून देतो।।

देह चालतो काळासंगे,

जीव कुणाच्या हाकेने येतो।।

नभ पसरते अंतरी माझ्या,

सीमा कुठेच दिसत नाही।।

शोधत गेलो स्वतःलाच मी,

‘मेघ’, शोध तरीही संपत नाही।।

सोमवार, १८/५/२६ , १२:३८ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

वो: एक याद

आज फिर उसी याद से मुलाक़ात रास्ते में हो गई,
उसने पहचानने से ही इनकार कर दिया… आँखें भर आईं।

फिर मैंने ही अपनी पहचान, कॉलेज के दिनों वाली याद दिलाई,
उसकी आँखों में एक झलक-सी उठी… पर होंठ खामोश ही रहे।

बस में सफ़र करते हुए जो मुस्कान कभी उसने दी थी,
ज़िंदगी का वो पन्ना जैसे कब का फट चुका था।

कैंटीन की उस मेज़ पर अब धूल की परतें जम गई हैं,
उन ठहाकों की आवाज़ें वहीं कहीं दफ़न हो गई हैं।

विदा लेते समय हाथ भी एक पल को काँप उठे,
लफ़्ज़ मगर होंठों के पीछे उलझकर रह गए।

भीड़ में भी कुछ पल ठहरकर वक़्त हमें निहारता रहा,
पुराने दिन आँखों में धीरे-धीरे लौट आए — और चले भी गए।

वो मुड़कर चली गई, रास्ता खाली-सा रह गया,
हवा में कई सवाल — अनकहे, अधूरे, बिखरे रह गए।

सोमवार, १८/५/२६ ,८:५५ AM
अजय सरदेसाई — मेघ

या भवनातील गीत पुराणे

या भवनात ते गीत पुराणे गुंजते अजून,

आर्त संगीत ते पुराणे वाजते भिंतींना बिलगून।।

बंद खिडकी मागे अजुनी येतो विरळ श्वास कुणाचा,

विरलेले ते स्वर कुणाचे शोधत फिरतो वारा दमुन।।

धूसर सावल्या प्रतिक्षेत बसल्या कोणाच्या अजुन,

चांदणेही हरवून बसले या अंगणी उतरुन।।

विझल्या दीपांमधुनी अजुनी धूर उठतो हळूच,

जणू काळोखाशी कुणीतरी बोलत आहे रुसून।।

रिकाम्या या दालनामध्ये काळ थबकला कधीचा,

भंगलेल्या त्या आरशातले चेहरे गेले विरघळून।।

आता उरल्या फक्त स्मृती या दाराशी टेकून,

भवन स्वतःलाच ऐकत बसते त्या गीतास बिलगून।।

या भवनात जो जो येतो,नकळत जातो हरवून,

स्वर राहतात त्यांचे इथेच या भिंतींमध्ये अडकून।।

रविवार, १७/५/२६ , ४:२० PM

अजय सरदेसाई -मेघ

"ती" : आठवण

आज पुन्हा त्या आठवणीस  मी रस्त्यात गाठले होते,
तिने ओळख दिलीच नाही, अश्रू डोळ्यांत दाटले होते।।

मग मीच सांगितली ओळख कॉलेजमधली,
डोळ्यांत झलक ओळखीची… तरी ओठ मिटलेच होते।।

बसमधून जाताना दिलेले स्मित ती विसरली होती,
कॉलेज आयुष्यातील ते पान कधीच फाटले होते।।

कॅन्टीनच्या त्या टेबलावर धूळ साचली होती,
त्या गप्पांचे आवाज तिथेच हरवले होते।।

निरोप घेताना हातही थरथरले क्षणभर,
शब्द मात्र ओठांआड कुठेतरी अडकले होते।।

गर्दीतही काही क्षण थांबून काळ पाहत होता,
जुने दिवस डोळ्यांमध्ये हळूच परतले होते।।

ती वळून गेली तरी रस्ता सुन्नच राहिला,
वार्‍यावर कितीतरी प्रश्न तसेच उरले होते।।

रविवार, १७/५/२६, १:३० PM
अजय सरदेसाई - मेघ

टेकडी

ती पुराणी आठवण त्या टेकडीवरती,
धुक्यात गेली विरून त्या टेकडीवरती।

एक कवडसा अलवार उतरला धुक्यातून,
ती तुझीच आठवण होती त्या टेकडीवरती।

धुक्यातून गारवा सरकत आला माझ्या जवळ,
तेव्हा सुर मारव्याचे कानी पडले टेकडीवरती।

किती आठवणी विखुरलेल्या आपल्या त्या टेकडीवरती,
जातेस का गं तुही कधी त्या टेकडीवरती?

दगडांच्या नसलेल्या डोळ्यांत ओळख उमटली,
जेव्हा नजरानजर झाली आमची त्या टेकडीवरती।

पायवाट ती जुनी अजूनही जाते कड्यापर्यंत,
झाला जिथुन स्वप्नांचा कडेलोट त्या टेकडीवरती।

का जावं कोणी पुन्हा चढून त्या टेकडीवरती,
भग्न स्वप्नांची मातीच उरली आता त्या टेकडीवरती।

रविवार, १७/५/२६ , ११:२४ AM
अजय सरदेसाई -मेघ

टिप: टेकडी म्हणजे खरी टेकडी न समजता त्या "आठवणी" आहेत अस समजा आणि पुन्हा वाचा. (टेकडी = आठवणी)

ग्रह नी नक्षत्र - ( वेगळा दृष्टिकोन)

कुठल्या ग्रहाने लिहिले हे भाग्य माझे,
मी स्वतःच ठरवतो मी मार्ग माझे।।

शनि बसो वा राहू येवो डोक्यावर,
थांबणार नाही कधी पाऊल माझे।।

तारे मोजत बसले ते रात्रभर,
मी मात्र पेटवत राहिलो दिवे माझे।।

नक्षत्रांनी आखल्या रेषा आकाशात,
मातीत रुजवत राहिलो बीज माझे।।

म्हणे वक्री शनि, म्हणे अस्त शुक्र,
तरीही हात सोडेना करणे कष्ट माझे।।

ग्रहांची भाषा कळेना मला कधी,
पण कळतात मला श्वास आणि ध्यास माझे।।

दैव जरी असेल लिहिलेले कुणी,
शाई मात्र असेल घामाचे थेंब माझे।।

शुक्रवार, १५/५/२६ , १२:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

ग्रह नि नक्षत्र

कधी मिळणार मला पुरस्कार माझा,
सुखात जगण्याचा अधिकार माझा।।

का ठरवतात आयुष्य ग्रह नि तारे,
का नेहमी संबंध त्यांचा नि माझा।।

शुक्र, शनि, रवी, मंगळ आसनस्थ आकाशी,
का ठरवतात आयुष्याचा वेग माझा।।

लग्न, नक्षत्र, रास, दशांची ही पचडी,
का गुंतवत राहते प्रत्येक मार्ग माझा।।

यांची युती अन् त्यांची शत्रुता म्हणे,
का बदलते वारंवार मार्ग माझा।।

कधी तो मार्गी तर कधी वक्री म्हणे,
यांची लुडबुड वाढवते वैताग माझा।।

दशमारिष्ठ पंचमारिष्ठ ग्रह पुजेतच,
ह्यातच दवडतोय सगळा वेळ माझा।।

हातांच्या रेषांवर विश्वास किती ठेवू,
अजून किती चालणार संघर्ष माझा।।

नशिबालाही कधी विचारावंसं वाटतं,
काय एवढा होता अपराध माझा।।

दैवाच्या नावाखाली थांबून राहू कशाला,
श्वासांत धगधगतो निर्धार माझा।।

अजय सरदेसाई  - ‘मेघ’
शुक्रवार, १५/५/२०२६ — ९:०० AM

मी काही इतका असा…

मी काही इतका असा बेभान झालो,
मीच स्वतःपासून अनजान झालो।।

लोकांना कारणे होती व्यथांची त्यांच्या,
मी मात्र विनाकारण परेशान झालो।।

आरशाशी नजर भिडवायचं धाडस हरपलं,
माझ्याच प्रतिबिंबात मी शैतान झालो।।

नात्यांची गर्दी होती सभोवताली जरी,
आतून मात्र भी फार विराण झालो।।

एक सत्यच होतं जे आयुष्यभर वाट दाखवत राहिलं,
नाहीतर प्रत्येक स्वप्ना मागे मी नादान झालो।।

महफिलीत हसत राहिलो मुखवटा चेहऱ्यावर घेऊन,
मनातून मात्र मी खूप हैराण झालो।।

ज्याला आपलं मानलं तोच दूर निघून गेला,
तरीही त्याच्याच प्रेमात मी कुर्बान झालो।।

“मेघ”, वेळेने एक विलक्षण कला शिकवली,
प्रत्येक वेदनेशीच हळूहळू एकजान झालो।।

— अजय सरदेसाई “मेघ”
गुरुवार, १४ मे २०२६ । ०३:३५ PM

वक्त कुछ ऐसे,,,,,,

 

वक़्त कुछ ऐसे बेगुमान हुआ,
मैं अपने आप से अनजान हुआ।।

लोगों की परेशानियों की वजह होती है,
मैं अपने आप से बेवजह ही परेशान हुआ।।

आईनों से नज़र मिलाने का हौसला न हुआ,
मेरा अक्स हर वक्त मुझसे बदगुमान हुआ।।

रिश्तों की भीड़ थी मगर तन्हाई कम न हुई,
हर शख़्स अपने मतलब का मेहमान हुआ।।

एक सच ही था जो उम्रभर रोशनी देता रहा,
वरना हर ख्वाब हर मोड़ पर वीरान हुआ।।

हम हँसते रहे महफ़िलों में यूँ ही मगर,
दिल अंदर ही अंदर कितना सुनसान हुआ।।

जिसे अपना समझा वही दूर जाता रहा,
दिल फिर भी उसी शख़्स पर कुर्बान हुआ।।

“मेघ” वक़्त ने अजब फ़न सिखा दिया,
हर दर्द धीरे-धीरे मेरा अरमान हुआ।।

गुरुवार, १४/५/२६ , १२:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

रास आता है

अकेले में रोना मुझे रास आता है,
सबको साथ लेकर हँसना रास आता है।।

मैख़ाने में साग़रों की कमी तो नहीं मगर,
मुझे तेरी आँखों से पीना रास आता है।।

सरायों में शायद लज़ीज़ खाना मिलता होगा,
मगर मुझे घर का खाना ही रास आता है।।

बहुत लोग मिलते हैं मतलब से इस जहाँ में,
मुझे बेवजह किसी का मिलना रास आता है।।

"मेघ" दुनिया का अंदाज़-ए-ज़िस्त अलग हो मगर,
मुझे तो अपना अंदाज़-ए-ज़िस्त रास आता है।।

गुरुवार, १४/५/२६‌, ११:२२ AM
अजय सरदेसाई - मेघ

ख़्वाहिश

मिलने की है तुझे ये जो ख़्वाहिश, दिल से निकली है,
तुझसे खुलकर बातें करने की कोशिश, दिल से निकली है।।

दिल खोलकर तुझे दिखाने की ख़्वाहिश, दिल से निकली है,
ये मेरे सब्र की आख़िरी आज़माइश, दिल से निकली है।।

कल रात भर चाँद तकता रहा तुझे फलक से,
उस चाँद से मेरी जलन-ओ-रंजिश, दिल से निकली है।।

तेरी ख़ामोश नज़रों में जो इक हल्की सी बारिश है,
उसमें भीग जाने की ये ख़्वाहिश, दिल से निकली है।।

तेरे जाने के बाद भी तेरा एहसास फिर भी ठहरा है,
इस सूने दिल में फिर से धड़कने की कशिश, दिल से निकली है।।

तेरे धड़कनों की लरज़िश मुझे सुनाई देती है,
बेचैनी में डूबी ये हल्की सी ख़्वाहिश, दिल से निकली है।।

मिलो तो  मिरे  अनकहें  लफ़्जों  को भी सुनना 'मेघ',
मेरी हर लरज़ती धड़कन की गुज़ारिश, दिल से निकली है।।

बुधवार, १३ मई २०२६ , ५:३५ PM
अजय सरदेसाई 'मेघ'

हृदायातुन उमटली असेल...

कदाचित ती त्याचीच ख्वाहिश,

हृदयातून उमटली असेल।

ही जीवनाची आर्त फरमाइश,

हृदयातून उमटली असेल।।

झऱ्याची ती छमछम धून,

किंवा सागराची शांतता गहिरी,

ती सृजनाची सुंदर नुमाइश,

हृदयातून उमटली असेल।।

डोळ्यांत दाटलेली ओल,

ओठांवरील ती निःशब्दता,

अंतरीय वेदनेची पैदाइश,

हृदयातून उमटली असेल।।

मातीतून आलो सारे आपण,

मातीतच विरून जाणारे,

ही सनातन जी रवाइश,

हृदयातून उमटली असेल।।

आईच्या त्या प्रार्थना अजुनी,

मनात घुमत राहतात,

त्या आर्त प्रार्थनांची जुंबिश,

हृदयातून उमटली असेल।।

शून्यात हरवल्यागत वाटले,

ते पुन्हा  गवसले कसे ‘मेघ’,

ती परतीच्या प्रवासाची ख्वाहिश,

हृदयातून उमटली असेल।।

बुधवार, १३/५/२६, २:४५ PM
अजय सरदेसाई ‘मेघ'

दिल से निकली होगी...

ये शायद उसकी ख़्वाहिश है, दिल से निकली होगी।
ये ज़िंदगी की फ़रमाइश है, दिल से निकली होगी।।

झरने की वो छमछम हो, या सागर की शांतता,
ये उसके सृजन की नुमाइश है, दिल से निकली होगी।।

आँखों में जो नमी है, होंठों पे जो ख़ामोशी,
ये किसी दर्द की पैदाइश है, दिल से निकली होगी।।

मिट्टी से उठे हम सब, मिट्टी में मिल जाएँगे,
ये उसी की रवाइश है, दिल से निकली होगी।।

माँ की जो दुआएँ थीं, अब भी कहीं गूँजती हैं,
ये रूह की सदाइश है, दिल से निकली होगी।।

शून्य में जो खो जाएँ, वो खोते कहाँ हैं ‘मेघ’,
ये जो वापसी की ख़्वाहिश है, दिल से निकली होगी।।

बुधवार, १३/५/२६ , १:४८ PM
अजय सरदेसाई  ‘मेघ’

अस्तित्व का रहस्य

 

झरना, नदी, सागर, महासागर — सब तो एक ही पानी हैं,

फिर क्यों छमछम, कलकल, घर्रघर्र, ॐ — अलग-अलग कहानी हैं?

मेघ अलग, जल अलग, दोनों के अलग विधान हैं,
फिर क्यों दोनों के आँचल में — एक ही नीला आसमान है?

मिट्टी, पाषाण, वन, पर्वत — सबकी अपनी पहचान है,
फिर क्यों हर कण के भीतर — एक ही मौन निशान है?

सूरज, चंदा, दीपक, जुगनू — सबकी अपनी ज्योति है,
फिर क्यों हर उजियारे में — वही एक लौ होती है?

देह अलग, मन अलग, अलग सभी की माया है,
फिर क्यों रोते क्षण में — हर आँसू खारा पाया है?

जन्म अलग, पथ अलग, अलग सभी की यात्राएँ हैं,
फिर क्यों अंतिम श्वास में — सब शून्य में खो जाएँ हैं?

शायद यही रहस्य है — जिसे सब "अस्तित्व" कहते आए हैं,
एक ही तत्त्व से उठकर हम — फिर उसी में समाए हैं।।

बुधवार, १३/५/२६ , ११:०० AM
अजय सरदेसाई -मेघ

जीवनाचे सौंदर्य

 

हिरव्या गवताच्या पात्यांवर स्फटिकांचे दवबिंदू टपोरे,

सोनेरी तिरीप उन्हांची त्यावर महिरप पसरली रे,

हलकेच वार्‍याच्या स्पर्शाने ते मोती थरथरले,

क्षणभरात त्या सौंदर्याचे स्वप्न गवतात विरघळले।

क्षितिजावर उमलल्या किरणांच्या नव्या ओळी,

मनाच्या कप्प्यात पसरली त्यांची लाली,

हातात गवसले म्हणता सगळेच दूर सरकते,

डोळ्यांना जे दिसते सुंदर, ते दृश्य क्षणोक्षणी बदलते।

भासाभासांच्या या खेळात मन हळूच हरवते,

सापडल्याच्या आनंदातही काहीतरी निसटते,

कळत असूनही का हा मोह सुटत नाही?

क्षणांच्या मागे धावताना मन स्वतःच हरवत जाई।

श्वासांच्या लयीत एक आगगाडी डोंगरातून चालते,

धूर सोडत मागे ती स्वप्नांच्या दुनियेत पळते,

कधी घट्ट धुक्यातून, कधी कृष्णमेघांतून वाट काढत धावते,

विचार करता कळते एक साधीशी गोष्ट —

क्षणभंगुरतेतच जगण्यात जीवनाचे सौंदर्य जास्त।

बुधवार, २२/४/२६ ११:२५ AM

अजय सरदेसाई -मेघ

सैरभैर

क्षणोक्षणी रात्र अधिक काळोखी होते,
टिपटिप टपोऱ्या चांदण्यात न्हाते,
ढगांमधून डोकावत चंद्र हासतो,
प्रेमाच्या सावल्यांत हलकेच विसावतो।

वार्‍यावर स्वार एक गीत सैरभैर पळते,
गुज त्या गीताचे कानांत घुमते,
डोळ्यांच्या काठावर स्वप्नांची पालवी,
स्वप्नांमागे झुलत झुलत मन का बरे पळते?

उत्तरांच्या शोधात मग हरवते वाट,
भावनांच्या धुंदीत गुंततो प्रत्येक श्वास,
हातात न धरता येणारे ते क्षण सारे,
तरीही मनात उरतो त्यांचा चिराभास।

क्षणभंगुर या स्वप्नांची हीच तर रीत,
आस लागूनही न मिळणारी प्रीत,
कळत नकळत मन गुंततच जाते,
उरते फक्त आपले अधुरे नाते।

बुधवार, २२/४/२६, ९:२४ PM
अजय सरदेसाई – ‘मेघ’

तू नसताना

तुच असतेस माझ्या मनात तू नसताना,
तुझाच विचार असतो मनात तू नसताना।

श्वासांत दरवळतो तुझ्या स्पर्शाचा सुगंध,
मी हरवून जातो त्या शांत क्षणांत तू नसताना।

डोळ्यांत उठते तुझ्या आठवणींचे रान,
मन भरकटत राहतं मग त्या बनांत तू नसताना।

एकांतही जणू सोबतीसारखा भासतो,
मी घालवतो वेळ त्या एकांता सोबत तू नसताना।

फुलाफुलांत दडलेले तुझेच मृदू हसू उमलते,
मन अलवार मिसळते त्या फुलांत तू नसताना।

शब्दांना हरवून बसते अर्थांचीही ओळख,
“मेघ” विरघळून जातो अजाण अस्तित्वात तू नसताना।

सोमवार, २०/४/२६ , १०:१५ AM
अजय सरदेसाई -मेघ

पुन्हा

चल नवी ओळख पेरू पुन्हा,

चल नवी मैत्री सुरू करू पुन्हा।

जुन्या आठवांची धूळ झटकून,

मनाशी साधूया संवाद पुन्हा।

मावळला जरी आजचा दिवस,

उद्या होईल सुंदर सकाळ पुन्हा।

क्षणांच्या या ओल्या मातीत,

विश्वासाचे बीज रुजवू पुन्हा।

कितीदा नव्याने गुंफून गोष्टी,

मी तिचं स्वप्न पाहतो पुन्हा।

टपोऱ्या चांदण्यातली ती चंदेरी वाट,

चल त्या वाटेवर एकत्र चालू पुन्हा।

नव्या क्षितिजावर नवे आभाळ रंगवू,

सृजनाची कुंचली हातात घेऊ पुन्हा।

रविवार, १९/४/२६, २:१० PM
अजय सरदेसाई – मेघ

क्षणीक

क्षणीक मृगजळाच्या मोहात पडतो,

क्षणीक सावल्यांच्या मोहात पडतो.

येणारा प्रत्येक नवीन क्षण अनोळखी,

तरीही मी मात्र त्याच्या प्रेमात पडतो.

रोज सकाळी सोनेरी क्षणांचा अर्क,

अलवार आयुष्याच्या प्याल्यात पडतो.

दिशा उजळल्या अमृत किरणांनी,

आयुष्याचा किलबीलाट कानांवर पडतो.

दूर क्षितिजावर स्वप्नांची किनार,

'मेघ' त्या क्षितीजावर रेंगाळत पडतो.

रविवार, १९/४/२६ , १०:०० AM
अजय सरदेसाई -मेघ

An unexpected encounter

 

I met a stranger today, out of the blue,

Yet something within felt known and true.

A quiet resonance began to rise,

As unspoken thoughts found their ties.

We had never met, not once before,

Yet nothing in me stayed hidden anymore.

He read me through like an open page,

Each moment lived—each silent stage.

What shall I call this fleeting trance?

A passing moment, a mystic chance.

Like dawn that blooms and fades away,

Leaving a hush where it chose to stay.

We parted, just like we had met—unaware,

Leaving a few questions in the air.

Some answers found, many questions still remain,

And I stood alone… with a quiet refrain.

Location: Hinduja Hospital – Emergency
Date: 13/04/2026
Time: Around 4:00 PM

Some meetings do not begin in familiarity.

They arrive quietly—unannounced—yet carrying a strange sense of inevitability.

This was one such meeting.

The person I met—Dr. Vinayak Porwal, former Head of Neurology at JJ Hospital—had once lived a life the world would call complete. A doctor by training, a leader by profession, and later, a man who moved with ease through corridors of power—serving as Managing Director in leading pharmaceutical companies like Ranbaxy Laboratories and German Remedies, and even guiding an engineering firm like Batliboi.

And then, at the age of fifty, he stepped away.

Not out of loss.

Not out of compulsion.

But perhaps out of a quiet knowing—that there was nothing more to gain from what had already been gained.

He had earned enough for generations to live without effort. But somewhere, beyond wealth and achievement, another journey had begun.

Born in a small village near Udaipur in 1951, he now stands at 75—lighter, it seems, than the weight of his own past.

He has a son—Sumit. Educated, settled, living a simple life with his family. A life that, to the world, may appear uneventful. But when Dr. Porwal spoke of him, there was no trace of disappointment.

Only acceptance.

“He loves us deeply,” he said.

“And at this age, the care with which he looks after us—that is enough.”

In that moment, it felt as if success had quietly redefined itself.

For the last twenty-five years, he has walked the Himalayas—not as a tourist, but as a seeker. In those silent expanses, he met people who do not exist in ordinary narratives. People who do not announce what they know.

From one such encounter, he received something unusual—something that sits somewhere between knowledge and mystery.

The ability to read a face…

and through it, glimpse the unseen.

Past. Present. Future.

Even that might still sound familiar. But this went further—into the precise language of the cosmos itself. The positions of planets, the houses they inhabit, the constellations they whisper through… even the exact moment of birth.

Not learned through books.

But received… and absorbed.

Until yesterday, he was unknown to me.

And yet, in a span of twenty minutes, he unfolded parts of my life that even I had not fully gathered within myself. Moments, patterns, turning points—spoken with a quiet certainty, as if he were not telling me something new, but simply reminding me of what already existed.

All this… just by looking at my face.

He could have said more.

But life, as it often does, placed its own boundary. He was, at that very moment, a patient himself—admitted with concerns of blood pressure and kidneys.

And still, there was no urgency in him. No resistance. Only a strange calm—as if even the body’s limitations were just another passing phase.

In all my years, I had never come across someone so deeply anchored in an almost forgotten knowing—the ancient art of reading what cannot be seen.

Perhaps such knowledge is disappearing.

Or perhaps… it appears only when one is ready to encounter it.

I do not know.

But I do know this—

some meetings are not accidental.

They arrive with a purpose that reveals itself slowly… or sometimes, not at all.

Later that night, around 11:30 PM, he chose to leave the hospital—on his own terms.

As he walked out of the emergency ward, he paused for a moment, turned back, and said just one sentence—

               “Remember… God exists.”

Not as a statement.
Not as advice.
But as something that needed no explanation.

Tuesday, 14/04/2026

7:00 AM

Ajay Sardesai – Megh

Note: This account is entirely true. The name has been changed upon request.

अनोळखी ओळख

भेटला मज एक अनोळखी आज,

मनमेळ झाला, झाली सुरू मग गाज।

गाजेत आल्या कित्येक गोष्टी,

त्याच्या नि माझ्या मनातल्या कोष्टी।

तो अन मी आधी कधीच भेटलो नाही,

तरीही माझं त्याच्यापासून काहीच दडलं नाही।

तो मज वाचत होता जणू पुस्तकासमान,

पाठचे, पुढचे, आजचे—सर्व अध्याय घुमान।

काय म्हणू मी यास, काय करू या आभासास,

भेट आमुची क्षणभंगुर—जणू स्वप्निल प्रकाश।

जसे भेटलो अचानक तसेच वेगळेही झालो,

काही प्रश्न सुटले, काही अनुत्तरित—मी एकटाच उरलो।

स्थळ: हिंदुजा हॉस्पिटल – इमर्जन्सी
तारीख: १३/०४/२०२६
वेळ: साधारण ४ वाजता

काही भेटी ओळखीने सुरू होत नाहीत…

त्या अचानक येतात—अगदी नकळत—पण तरीही कुठेतरी आधीच ठरल्यासारख्या.

ही तशीच एक भेट.

डॉ. विनायक पोर्वाल—JJ Hospital चे माजी न्युरोलॉजी प्रमुख.

एकेकाळी त्यांनी जगाच्या मोजमापानुसार “यश” मिळवलं होतं.

डॉक्टर म्हणून नाव, नंतर उद्योगजगतात प्रवेश, Ranbaxy, German Remedies सारख्या कंपन्यांमध्ये नेतृत्व, आणि Batliboi सारख्या अभियांत्रिकी संस्थेचंही मार्गदर्शन.

पण मग… वयाच्या पन्नाशीत त्यांनी सगळं सोडलं.

काही गमावलं म्हणून नाही.

काही उरलं नाही म्हणूनही नाही.

कदाचित… “आता पुढे काय?” या प्रश्नाचं उत्तर तिथे नव्हतं म्हणून.

पुढील दोन पिढ्या काहीच न करता जगू शकतील इतकं त्यांनी कमावलं होतं.

पण त्यानंतर सुरू झाला तो वेगळाच प्रवास.

१९५१ साली उदयपूरजवळच्या एका छोट्या गावात जन्मलेला हा माणूस—आज ७५ वर्षांचा—कुठेतरी अधिक हलका वाटतो… जणू स्वतःच्या आयुष्याचं ओझंही त्याने उतरवलंय.

त्यांना एक मुलगा—सुमित.

सर्वसामान्य, स्थिर, शांत आयुष्य जगणारा.

जगाच्या दृष्टीने कदाचित “काही विशेष नाही” असं म्हणता येईल असं आयुष्य.

पण डॉ. पोर्वाल जेव्हा त्याच्याबद्दल बोलले, तेव्हा तिथे अपेक्षा नव्हती… फक्त स्वीकार होता.

“तो आमच्यावर खूप प्रेम करतो,” ते म्हणाले.

“या वयात जी सुश्रुषा तो करतो… तेवढंच पुरेसं आहे.”

त्या क्षणी जाणवलं—

यशाची व्याख्या कधीतरी शांतपणे बदलून जाते.

गेल्या पंचवीस वर्षांत त्यांनी हिमालय पालथा घातला.

पर्यटक म्हणून नाही… शोधक म्हणून.

त्या प्रवासात काही लोक भेटतात—जे स्वतःबद्दल काही सांगत नाहीत…

पण जे जाणतात, ते शब्दांपलीकडचं असतं.

अशाच एका भेटीतून त्यांना मिळाली एक विलक्षण विद्या—

चेहरा वाचण्याची.

भूतकाळ… वर्तमान… भविष्य.

हे इथवर ऐकलं, तर कदाचित तेवढं विशेष वाटणार नाही.

पण पुढे जे होतं, ते सामान्य नव्हतं.

ग्रहांची अचूक स्थिती, बारा भाव, नक्षत्रं… अगदी जन्मवेळसुद्धा.

ही विद्या पुस्तकातून नाही आली.

ती दिली गेली… आणि स्वीकारली गेली.

आतापर्यंत ते माझ्यासाठी पूर्णपणे अनोळखी होते.

आणि तरीही… काल, फक्त वीस मिनिटांत, त्यांनी माझ्या आयुष्यातील अनेक गोष्टी उलगडून सांगितल्या—

ग्रहस्थिती, जन्मवेळ, आणि आयुष्यातले ठळक उतार-चढाव…

फक्त माझ्या चेहऱ्याकडे पाहून.

जणू ते काही नवीन सांगत नव्हते—

फक्त मला माझ्याच गोष्टी आठवण करून देत होते.

ते अजून बरंच काही सांगू शकले असते.

पण त्या क्षणी… ते स्वतः रुग्ण होते.

BP आणि किडनीच्या समस्येमुळे रुग्णालयात दाखल.

तरीही त्यांच्यात कुठलीही घाई नव्हती.

कुठलाही ताण नव्हता.

जणू शरीराचंही जे काही चाललं होतं, ते फक्त एक टप्पा आहे… इतकंच.

माझ्या आयुष्यात प्रथमच मला अशी व्यक्ती भेटली—

ज्याच्याकडे ज्ञान आहे… पण त्याचा गाजावाजा नाही.

ज्याच्याकडे क्षमता आहे… पण त्यात अहंकार नाही.

ही विद्या दुर्मीळ आहे.

किंवा कदाचित…

ती फक्त त्यांनाच दिसते, जे तिला भेटायला तयार असतात.

मला ठाऊक नाही.

पण एवढं नक्की—

काही भेटी अपघात नसतात.

त्या घडतात…

काहीतरी सांगण्यासाठी…

किंवा कदाचित… काहीतरी जागं करण्यासाठी.

रात्री सुमारे साडेअकराच्या सुमारास त्यांनी स्वतःहून रुग्णालयातून डिस्चार्ज घेतला.

आपत्कालीन विभागातून बाहेर पडताना, त्यांनी क्षणभर थांबून माझ्याकडे पाहिलं…

आणि एकच वाक्य म्हणाले—  “लक्षात ठेव… देव आहे.”

ते वाक्य सल्ला नव्हतं.

ते उपदेश नव्हतं.

ते फक्त… एक स्मरण होतं.

मंगळवार, १४/०४/२०२६
सकाळी ७
अजय सरदेसाई – मेघ 

टीप: वरील घटना पूर्णतः सत्य आहेत. त्यांच्या विनंतीनुसार नाव बदलले आहे.

हा मोह तुझा का होतो....

हा मोह तुझा का होतो,
जरी दूर दूर मी राहतो।
नकळतच मी गुरफटतो,
प्रयत्नांनीही न मग सुटतो॥

मी दिवस तळपत्या उन्हाचा,
तू शांत तरल रात्र चंद्राची।
न कुठेही मेळ दोघांचा,
तरी भेट आपली सांजेची॥

कोणत्या धाग्यांनी बांधलं,
नातं कसं विणलं, कळतच नाही।
दूर अंतराच्या पल्याडही,
ही ओढ कमी होत नाही॥

शब्द न सापडले तरीही,
मन काहीतरी बोलतं।
तू नसतानाही नकळत,
हृदय तुझ्याशीच जुळतं॥

हे स्वप्नाळू मन बेपरवाह,
जाणे कोणत्या गगनात उडतं।
शुभ्र मेघांना घेऊन कवेत,
कोणत्या आकाशी दडतं॥

मी शोधतो माझ्या मनास,
ते गुंतले संपूर्ण तुझ्यात।
समजवता ऐकत नाही,
विरघळले हे मन तुझ्यात॥

पापण्या डोळ्यांच्या मिटता,
चेहरा तुझाच स्पष्ट दिसतो।
उघडताच डोळे मी पुन्हा,
वार्‍यात पुन्हा विरून जातो॥

मन माझे हेलावून जाते,
चेहरा ही रडवेला होतो।
दिसताच तू मज समोर,
चेहरा आनंदाने फुलतो॥

हा मोह दिवाणा असला,
का माझ्या मनात बसला।
जणू मंद सुगंध रातराणीचा,
श्वासांत माझ्या दरवळला॥

मंगळवार, ३१/३/२६ , ११:११ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

( ये मोह मोह के धागे...) वरुन प्रेरीत 

शोध

डोळ्यांत दाटते काही, कारण कधी कळेना,
मन मात्र भटकत राहे, थांबणं त्याला जमेना…

वाटेवर चालताना, वाटच नवी फुटेना,
हातात येतं काही, तरीही काही मिळेना…

कधी शांत दर्याशी बसून राहावंसं वाटे,
लाटांच्या कुजबुजीत काही ऐकू येईना…

स्वतःलाच विचारताना शब्दच हरवून जातात,
उत्तरांच्या या गर्दीतही माझे उत्तर सापडेना…

हळूच काही विरघळे, कळतही नाही केव्हा,
रिकाम्या त्या जागी मन शून्यातही रमेना…

ना शेवट या शोधाचा, अन सुरुवात ही सापडेना,
मन तूषार्त का अधांतरी— अजूनही कळेना…

मंगळवार, ३१/३/२६ , २:०५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

काय खरं - सांग बरं?

सुरवंटांतून निघतात फुलपाखरं,
सुरवंट की फुलपाखरू — काय खरं?

बंद कळींतून उमलतं फुल गोजिरं,
कळी की फुल — काय खरं?

दिवसातून रात्र येते, रात्रीतून पुन्हा दिवस,
दिवस की रात्र — आधी कोण, सांग बरं?

झऱ्याचा विस्तार नदीत, नदीचा सागरात,
अस्तित्व जाते कुठं त्यांचं, सांग बरं?

बालकातून तरुण जन्मतो, तरुणातून प्रौढ,
क्षणात बदलतं शरीर — मरतं का जन्मतं, सांग बरं… काय खरं?

सतत सगळं बदलतं, तूषार्त काय शोधतो,
कोण शांत साक्षी याचा — सांग बरं?

बदलतं स्वरूप मिथ्या, तत्त्व आतलं खरं,
उमगलं का नाही, सांग बरं?

मंगळवार, ३१/३/२६, ४:०५ PM
अजय सरदेसाई - मेघ

तीन ऋतू तीन तर्हा

 

तीन ऋतू तीन तर्हा

धर्म वेगळे,वेगळी ओळख

हिरवा, रखरखीत, पानगळ

ऊन्हाळा गरम

पावसाळा चिंब

हिवाळा थंड

ठरवलं एकदा तिघांनी

करु आपण बंड

ऊन्हाळा झाला चिंब

घामाने

पावसाळा झाला थंड

पाण्याने

हिवाळा झाला गरम

चहाने

बदलले काहीच नाही

ना धर्म ना ओळख

नावं ही नाही

शनिवार, २८/३/२६ , २:०० PM
अजय सरदेसाई -मेघ