मी आणि माझे विश्व

प्रस्तावना

मला कविता करावीशी वाटते , पण जी कविता मला अभिप्रेत आहे , ती कधीच कागदावर अवतरली नाही . ती मनातच उरते , जन्माच्या प्रतीक्षेत ! कारण कधी शब्दच उणे पडतात तर कधी प्रतिभा उणी पडते .म्हणून हा कवितेचा प्रयास सतत करत असतो ...........
तिला जन्म देण्यासाठी , रूप देण्यासाठी ,शरीर देण्यासाठी ......
तिला कल्पनेतून बाहेर पडायचे आहे म्हणून ....

Tuesday, 10 March 2026

मझे गोयांतले गावं

माका आपयता मझे छोटे तें गाव,
समिंद्राच्या कडेन ते दरी डोंगरांचे गाव.

आंबे नी माडांत ते वसलेले गाव,
फणसा बशेन मनशांचे,लाल मातीचे गाव.

भाटांच्या बांधा लागून सुपारी चे खांड,
भाटाच्या पोनांत हिरव्या नदीचो वांड.

काण्णा-चूण्णांची थय असता रेलचेल,
भाटाच्या आब्यांत चलता भुर्ग्यांचो खेळ.

दंपारचे जेवण जाल्यार मात्र माश्शे लवंडतात,
पुण ताच्या पैली सगली शित आणी हुमणाचेर ताव उडयतात.

सांज जाताच सुटता ठंड वारो किनाऱ्याचेर,
शुश्शेगाद जमता सगळी आर्तीक देवळाचेर.

तेन्नाचं किनाऱ्याचेर परतले कोळ्यांचे तारु,
माश्यान भरिल्ले ते चोणकांचे वारु.

जाली रात्र पळेय पेटले घराघरां पेट्रोमास,
आज रातच्या जेवणांत असा मासळीचे कालवण खास.

तो सप्तकोटेश्वर मजो कुलदेव वसला शांत नारव्याक.
बांदोऱ्याची ती महालक्ष्मी पळयता वात्सल्यांन आमच्या कुळाक.

माका आपयता मझे छोटे तें गाव,
मोगाचे मझे ते गोयांतले गाव.

मंगळार, १०/३/२६ , २:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ