(बंद १)
उमटले शब्द — जणू रक्ताचे थेंब, अलगद कागदावर,
ओळी-ओळीत कुणाचे नि:शब्द दुःख दाटलं मनावर,
मी हरवून बसलो स्वतःमध्येच, दुःख बरसू लागलं मनावर,
आत कुणीतरी माझ्याऐवजी लिहीत राहिलं शांतपणे…
कसं घडलं हे सगळं — देव जाणे… देवच जाणे.
(बंद २)
सलणारी रात्र सावलीसारखी येऊन शेजारी बसली,
आठवणींच्या उंबरठ्यावर चाहूल तुझी अलगद विसावली,
डोळ्यांतून ठिणगी ओली, बनून शाई विरघळली शब्दांवर,
एक ठिणगी काळोखाशी झगडत राहिली रात्रभर…
का पेटली होती ती — देव जाणे… देवच जाणे.
(बंद ३)
अक्षरांत धुके दाटे, नजरेत पाणी साचतं,
प्रत्येक ठोक्यात तुझं नाव कोण हळूच कुजबुजतं,
रडता-रडता वेदनांचं गाणं अलगद आकार घेतं,
मन स्वतःलाच ऐकत राहतं — नि:शब्द, स्तब्ध…
ही गझल कधी जन्मली — देव जाणे… देवच जाणे.
(बंद ४)
खोली रिकामी नि: थंड, भिंतींवर दाटी सावल्यांची,
पायांशी रास साचली मोडक्या स्वप्नांच्या तुकड्यांची,
उजाड मनाने तरी तुझीच प्रतिमा जपली,
विराणीत कुणी फुलांची वाट अलवार शोधली,
कोणी सजवले हे क्षण — देव जाणे… देवच जाणे.
(बंद ५)
लोक म्हणाले “कविता” — मात्र ती जुनी जखम आपली,
प्रत्येक ओळ उमटताना हृदयात एक रेघ उठली,
दुःखाने ढग बनून शब्दांची बरसात केली,
‘मेघ’ हळूहळू मनात शांत बरसत राहिला…
ही शांतता देणगी की शिक्षा — देव जाणे… देवच जाणे.
बुधवार वार, १८/२/२६, ९:४० PM
अजय सरदेसाई — ‘मेघ’
