प्रस्तावना

मला कविता करावीशी वाटते , पण जी कविता मला अभिप्रेत आहे , ती कधीच कागदावर अवतरली नाही . ती मनातच उरते , जन्माच्या प्रतीक्षेत ! कारण कधी शब्दच उणे पडतात तर कधी प्रतिभा उणी पडते .म्हणून हा कवितेचा प्रयास सतत करत असतो ...........
तिला जन्म देण्यासाठी , रूप देण्यासाठी ,शरीर देण्यासाठी ......
तिला कल्पनेतून बाहेर पडायचे आहे म्हणून
....

Friday, 13 November 2026

दुःखं माझी


 

मी स्वीकारत नाही कोमेजलेली,
मला दुःखं ही टपोरी टूमदार हवीत.
राना-वनातून, उंच डोंगरातून फिरलेली,
जग पाहिलेली, गाढा अनुभव असलेली हवीत.
दुःखांनी असावं रांगडं नि असावं बेदरकार,
स्वचिंतनात रहावं त्यांनी, न कशाचा सरोकार.
त्यांनी माझ्याशी बोलावं, बोलता बोलता गप्प व्हावं,
शब्दांवाचूनही मला सारं काही कळू द्यावं.
अशी दुःखं सोबतीला असली तर मी त्यांचा सखा होईन,
त्यांच्या संगतीत जगण्याचा खरा अर्थ शोधीन.

शनिवार, १४/११/२०२६ , ०९:०० AM
अजय सरदेसाई -मेघ