चंद्राने शिंपिले ताऱ्यांनी सर्व आसमंत,
दरवळते रात्र रंध्रांत, झिरपतं चांदणं नभात।
दरवळते रात्र रंध्रांत, झिरपतं चांदणं नभात।
सानिध्य तुझे दाटले मनाच्या अंतरडोहांत,
कलावतीची सुरावळ गुंजते दूर डोंगरात।
सागराच्या निळडोहांत शिंपल्यात दडले मोती,
तुझ्या आठवांच्या जणू जपून ठेवल्या ज्योती।
प्रेमाची ही प्रेमवेल चढली हृदयास वेढूनी,
मी गुंतलो त्या वेलीत तुझ्या स्मरणांत बिलगूनी।
शब्द सारे विरले, उरला फक्त श्वासात गंध,
अलवार तो सुगंध ठेवला मी मनात बंद।
गुरुवार, ४/०२/२०२६ — ११:३५ AM
अजय सरदेसाई — ‘मेघ’
No comments:
Post a Comment