रोज संध्याकाळी तुझा निरोप घेऊन मी परत जातो, थिथेच
हळू हळू मनात तुझ्या आठवणींचा प्रकाश उजळतो, थिथेच।
हळू हळू मनात तुझ्या आठवणींचा प्रकाश उजळतो, थिथेच।
तारकांचे लुकलुकणारे छत डोक्यावर साथीला असते,
तुझ्या आठवणींचा प्रत्येक तारा मोजत बसतो, तिथेच।
हवेचा हलका स्पर्श, पानांची अलवार सळसळ असते,
आपल्या मधुर भेटीचा उन्मादही भरतो, तिथेच।
स्मित तुझं डोळ्यांतून ओसंडतं, आनंदाने भरतं मन,
रोमांच फूलतो रंध्रातून, निशिगंध बहरतो, तिथेच।
तुझी नी माझी प्रित ही अनोखी गझल,
तू आणि मी — असू वा नसू — तरी भेटू निश्चित, तिथेच।
गूरुवार, १२/३/२६ , ७:४५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ
No comments:
Post a Comment