दे पुन्हा एकदा हात हातात,
चल पुन्हा जाऊ त्या रानात।
पुन्हा ऐकू चल ते वनाचे गाणे,
चल ना सखे, सोड सारे बहाणे।
रानवारा झाडांत सळसळला,
भृंग कमळांत जाऊन बसला।
पारवा टिवटिवला दूर कोठे,
आवाज त्याचा बनांत साठे।
चल रानमेवा खुणावतो अजून,
चिंचा-बोरी पाहती वाट अजून।
चल बसू या तलावाच्या काठावर,
दगडांनी उठवू तरंग त्या पाण्यावर।
तु झालीस लेकुरवाळी, मी गृहस्थचारी,
वयाने का आणली मैत्रीत ही लाचारी?
चल देऊ झुगारून वयाचे बंधन,
चल पुन्हा घेऊ ते मैत्रीचे आंदण।
चल बसू पुन्हा शाळेच्या त्या बाकावर,
घंटा होताच पळू पुन्हा रानावर।
उरली आयुष्यात वेळ खूप थोडी,
चल चाखू पुन्हा रानमेव्याची गोडी।
सखे, दे पुन्हा एकदा हात हातात,
चल ना पुन्हा जाऊ त्या रानात।
हे दृश्य-अदृश्य अस्तित्व फक्त माझ्यासाठी आहे,
माझंच अस्तित्व नसेल तर तेही कुठे आहे?
अस्तित्वातून जाणीव उठते, जाणीवेतून हे सगळं जग,
उरतो तो फक्त आभास — जरा डोळे मिटून बघ.
शरीर मिथ्या, जगत मिथ्या — उरतो फक्त ‘मी’,
‘मी’ कोण आहे? अस्तित्व हे उकलून बघ.
उकलता उकलता शेवटी, ‘मी’ही विरघळून जाईल,
उरेल फक्त अस्तित्वाची जाणीव… बघ.
ही जाणीवही शेवटी विरून जाईल,
उरेल ते फक्त अस्तित्व — ते कुणाचं, कुणास ठाऊक… बघ!
