प्रस्तावना

मला कविता करावीशी वाटते , पण जी कविता मला अभिप्रेत आहे , ती कधीच कागदावर अवतरली नाही . ती मनातच उरते , जन्माच्या प्रतीक्षेत ! कारण कधी शब्दच उणे पडतात तर कधी प्रतिभा उणी पडते .म्हणून हा कवितेचा प्रयास सतत करत असतो ...........
तिला जन्म देण्यासाठी , रूप देण्यासाठी ,शरीर देण्यासाठी ......
तिला कल्पनेतून बाहेर पडायचे आहे म्हणून
....

Saturday, 21 February 2026

तुझे नी माझे जग आठवांचे


गेलेल्या दिवसांनो परत या फिरुनी,
त्या आठवणींच्या रेशमात जरा गुंतूनी।

त्या हरवलेल्या क्षणांत मी ही हरवून जावे,
आकाशात तारकांच्या तू चंद्र होऊन जावे।

आकांक्षांचे आयुष्याशी कधी गणित का न जुळावे,
तुजविण सांग, सखे, आयुष्य कसे जगावे।

एक क्षण एक युग होतो, मी क्षणो-क्षणी तडफडतो,
आठवणींच्या भावविश्वात मी पुन्हा शांत होतो।

हे भावविश्व तुझे नि माझे अजून जिवंत आठवांत,
भेटू चल, सखे, पुन्हा आपण त्या जगात।

शनिवार, २१/२/२६ , १०:१० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

No comments:

Post a Comment