कवीस काय हवं?

कवीस काय हवं?
एक सुचलेली ओळ,
नको शब्दांचा घोळ।

कवीस काय हवं?
पाठीवर कौतुकाची थाप,
सुचाव्या कविता अमाप।

कवीस काय हवं?
एक लिहिण्याची प्रतिभा,
मनात असंख्य प्रतिमा।

कवीस काय हवं?
एक कल्पनांचा गाव,
आणि हृदयाचा ठाव।

कवीस काय हवं?
एक फसलेलं प्रेम,
समोर तिची फ्रेम।

कवीस काय हवं?
एक संवेदनशील मन,
लिहिण्यास साधंसं पेन।

गुरुवार, २६/०२/२६ — ९:०० PM
अजय सरदेसाई ‘मेघ’

अस्तित्व

 

हे दृश्य-अदृश्य अस्तित्व फक्त माझ्यासाठी आहे,

माझंच अस्तित्व नसेल तर तेही कुठे आहे?

अस्तित्वातून जाणीव उठते, जाणीवेतून हे सगळं जग,

उरतो तो फक्त आभास — जरा डोळे मिटून बघ.

शरीर मिथ्या, जगत मिथ्या — उरतो फक्त ‘मी’,

‘मी’ कोण आहे? अस्तित्व हे उकलून बघ.

उकलता उकलता शेवटी, ‘मी’ही विरघळून जाईल,

उरेल फक्त अस्तित्वाची जाणीव… बघ.

ही जाणीवही शेवटी विरून जाईल,

उरेल ते फक्त अस्तित्व — ते कुणाचं, कुणास ठाऊक… बघ!

गुरुवार, २६/२/२६ , ६:१५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

नीवृत्ती

दुःखाच्या सागरात सांज आयुष्याची होती,
चांदण्यांची चमचम, चंद्राची शीतलता होती।

झोपेच्या बिछान्याची जरी पोत काटेरी होती,
न कसलीच टोच होती, मनात शांतता होती।

सुखदुःखाची काहीच न चिंता होती,
संवेदना बोथट झाल्या, एक विरक्ती होती।

मला उधळण्यास जरी वादळांची दाटी होती,
डोक्यात तरीही एक निर्बीड शून्यता होती।

डोळे बंद होते, फक्त स्पंदनाची धडधड होती,
आयुष्याच्या क्षणांची गोळाबेरीज चालली होती।

बाहेरून मला किती स्वप्न खुणावत होती,
मी बधलो नाही त्यांना, जगण्यात निवृत्ती होती।

गुरुवार, २६/२/२६ , ३:०० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

स्वप्न

 

कधीतरी मीही तरुण होतो
तिच्या डोळ्यांत अरुण होतो

आयुष्य एक उत्सव होता
मी जगण्यात रमून होतो

जीवन होते तरल गाणे
गाण्यात मी रंगून होतो

स्वप्ने सारी साकारत होती
स्वप्नांच्या दुनियेत गुंतून होतो

आयुष्य छान सरकत होते
मी आकंठ स्वतःत बुडून होतो

अचानक मला ती भेटली होती
ते क्षण अलवार जपून होतो

तिच्या लाघवी सहवासात
स्वतःलाही मी विसरून होतो

अचानक कशी न जाणे जाग आली
कळले ते स्वप्न होते, मी स्वप्न जगून होतो

उरले उरात काही आभास चांदण्यांचे 
ते चांदणे अजुनही मनात जपून होतो

 
गुरुवार, २६/२/२६ , १२:१५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

निखळून एक तारा ....

 

निखळून एक तारा पडला खाली, 

पडताना आकाश उजळून गेला।

वारा सुसाट सुटला होता खिडकीबाहेर, 

सहज आत डोकावून गेला।

दोघांची चुकामूक झाली, भेट न झाली; 

तो आत्ताच आला नि हा आत्ताच गेला।

मनातले शब्द काही ओठांवर आलेच नाहीत; 

हुंदका हलकेच अश्रूत बदलून गेला।

काही न बोलता तिने फक्त एकदाच पाहिले,

तो कटाक्ष आयुष्याचा अर्थच बदलून गेला ।

अंधार सावल्यांचा खुप गडद झाला, 

प्रकाश बघता बघता विरुन गेला।

राखेतला निखारा पुन्हा पेटला,

झळ बसली खरी - पण उब देऊन गेला।

बुधवार, २५/२/२६ , ८:४४ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

तू-अन-मी

 

तू नदी होऊन आलीस, मी सागर — माझ्यात तूच आहेस,
प्रत्येक श्वासात माझ्या अंतरी तूच आहेस।

तू स्वरांची गूज हळवी, मी त्या गाण्याचा श्वास,
तालाच्या प्रत्येक ठोक्यात दडलेली तूच आहेस।

तू दीपाच्या ज्योतीसारखी, मी वात तुझ्या साथीत,
काळोख्या रात्रीतला प्रकाश तूच आहेस।

तू मातीची ओल गहिरी, मी बीज तुझ्या कुशीत,
फुलणाऱ्या प्रत्येक फुलांत सुगंधित तूच आहेस।

‘मेघ’ म्हणे, वेगळेपणाचा उरला नाही भास आता,
शोधत फिरलो जिला ती — सखी, तूच आहेस।

मंगळवार, २४/२/२६ , ७:५० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

तू लिही

 
घे हे पान कोरे, काहीतरी लिही,
गद्य असो किंवा पद्य, तू लिही।

शब्दांना जागे कर, उठव आणि लिही,
स्रोतांना वाहू दे कागदावर… लिही।

मनात दडलेले धूसर शब्द बाहेर येऊ दे, लिही,
एखादा थेंब होऊन ओळींतून टपू दे, लिही।

जखमा असतील तर त्यांची खपली काढ, लिही,
आठवणींना जरा मोकळं कर, लिही।

रितेपणाच्या या शांत प्रहरी, लिही,
स्वतःशीच साध संवाद, लिही।

जागव प्रतिभा, कर साकार शब्दप्रतिमा, लिही,
‘मेघ’ समजतोस कवी स्वतःला ना, मग लिही।

कर कविता, कर गझल, एखादा लेख लिही,
किंवा तापल्या शब्दांचे आक्रंदन लिही, पण लिही।

शब्दांशी साध संधान, तोड बंधन, लिही,
मनाचा लगाम सोड, स्वैर हो, लिही।

मंगळवार, २४/२/२६ , ४:२५  PM
अजय सरदेसाई -मेघ

तू हे करू नकोस

माझ्यावर प्रेम करू नकोस,
माझ्यासाठी झुरूही नकोस,
मी माणूस बेभरवशाचा आहे,
माझ्यावर भरोसा ठेवू नकोस।

इकडे-तिकडे पाहू नकोस,
भलतीकडेच जाऊ नकोस,
आरशाची नजर लागेल तुला,
इतका शृंगार करू नकोस।

कविता माझी वाचू नकोस,
गझल माझी ऐकू नकोस,
उगाच प्रेम बसेल माझ्यावर,
इतकी गाफील राहू नकोस।

स्वप्नांत माझ्या येऊ नकोस,
हळूच माझे नाव घेऊ नकोस,
मन हे वेडं भुलून जाईल,
इतकं जवळ येऊ नकोस।

माझ्यात मन वळवू नकोस,
हृदय तुझे गुंतवू नकोस,
हा ‘मेघ’ आहेच क्षणभंगुर,
याच्यावर आस लावू नकोस।

मंगळवार, २४/२/२६, १०:०१ PM
— अजय सरदेसाई ‘मेघ’

पुरे ते बहाणे

 

प्राजक्तांची आज बरसात झाली,
आकाशात तारकांच्या उमलल्या चंद्रवेली!

वाहणारा वारा टाकतो उसासे,
न भेटताच आज तू का निघून गेली?

पुळणीवरची पाऊले तुझी लाटेने पुसून नेली,
शोधू कुठे सखे तुला, तू कुठे गेली?

व्याकुळ हृदय माझे, व्याकुळ नजरा,
तुझ्याविना माळू प्रिये कोणास हा गजरा?

तीन्हीसांजा झाल्या, सूर्यही मावळतीस आला,
तुझ्या स्वागतास चंद्र आतुर झाला.

तुझ्याचसाठी गातो मी प्रणय गाणे,
हा रुसवा सोड सखे, पुरे ते बहाणे.

सोमवार, २३/२/२६, ८:२० PM
अजय सरदेसाई – मेघ

बहर

 

पानापानांत हिरवा रंग बहरला,
सौंदर्यात तुझ्या आज वसंत बहरला।

पाहताच ती वसंतसेना हसली जरा,
आणि मनात माझ्या अनुराग बहरला।

शब्द जे साठले होते ओठांत माझ्या,
आता ग़ज़लांचा एक उत्सव बहरला।

स्वप्नजा होत्या कधी आकांक्षा माझ्या,
सत्यात त्यांचा कल्प वृक्ष बहरला।

मनाच्या वीणेवर सूर अलगद कोणी छेडले,

आणि हृदयात माझ्या  अलवार यमन बहरला।

सोमवार, २३/२/३६ , १२:४० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

नक्षत्रांचे देणे

भेटलो आयुष्यात आपण हे नक्षत्रांचे देणे,
ओघळते अश्रू गालावर, नव्हे दुःख, हे आनंदाचे लेणे।

तू चंद्र, मी चकोर, भेट आपली चांदण्यातली,
तू द्यावे, मी घ्यावे, साधले कैवल्याचे जीणे।

सप्त सुरांनी सजवले लयबद्ध जीवन गाणे,
क्षण आपल्या आयुष्याचे प्रितीचे गोड तराणे।

गात्रा-गात्रांत शिंपले तू थेंब अमृताचे,
जीवन झाले तृप्त आपले, जणू चांदण्यांचे लेणे।

मंद ज्योती सम तेवतेस तू हृदय-देव्हार्यात,
तू लक्ष्मी माझ्या घरची, मज आणि न काही नेणे।

रवीवार, २२/२/२६ , ११:२२ AM 
अजय सरदेसाई -मेघ

तुझे नी माझे जग आठवांचे

गेलेल्या दिवसांनो परत या फिरुनी,
त्या आठवणींच्या रेशमात जरा गुंतूनी।

त्या हरवलेल्या क्षणांत मी ही हरवून जावे,
आकाशात तारकांच्या तू चंद्र होऊन जावे।

आकांक्षांचे आयुष्याशी कधी गणित का न जुळावे,
तुजविण सांग, सखे, आयुष्य कसे जगावे।

एक क्षण एक युग होतो, मी क्षणो-क्षणी तडफडतो,
आठवणींच्या भावविश्वात मी पुन्हा शांत होतो।

हे भावविश्व तुझे नि माझे अजून जिवंत आठवांत,
भेटू चल, सखे, पुन्हा आपण त्या जगात।

शनिवार, २१/२/२६ , १०:१० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

रात्र अमृताची ( अजुन एक दृष्टिकोन)

किंचित सुवास दरवळला,
जराशीच चाहूल होती,
वळून पाहिले जरा मी —
समोर उभी तूच होती।

क्षणभर सळसळला वारा,
पानांत कुजबुज होती,
त्या निवांत धुंद वाटेवर
फक्त तुझीच साथ होती।

शब्द कधीच संपले होते,
नजरेतच बोलणं होतं,
त्या शांत संध्याछायेत
मन तुझ्यात विरघळत होतं।

हातात हात तुझा होता,
मनाचं फुलपाखरू होतं,
चंद्र ताऱ्यांनी वेढला होता,
धुक्याचं पांघरुण होतं।

मन हरखून गेले होते,
आशा पल्लवित होती,
डोळ्यांत तुझ्या पाहिली —
ती रात्र अमृताची होती।

शनिवार २१/२/२६ , ९:०५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ 

तुझ्या स्मृतींचे क्षण

तुझ्या स्मरणात गेले उरलेल्या आयुष्याचे क्षण,
पुन्हा पुन्हा जगतो मी ते विरलेले मधुर क्षण।

माझी कविता ऐकून तू अनाहुत लाजलिस,
अजून डोळ्यांसमोर आहे तो गुलाबी क्षण।

तुझा स्पर्श होता जणू स्पर्श आयुष्याचा,
हृदयात जपून ठेवला अजूनही तो हळुवार क्षण।

तुझ्या ओठांत दडलेले किती अबोलसे अर्थ,
तू न बोलताही सारे मला उमजलेले ते क्षण।

तुझ्या पैंजणांची रुणझुण ऐकत सरले आयुष्य,
चांदण्यात भिजून गेले ते निःशब्द तारकांचे क्षण।

हात-हातात-घेऊन-तू ... सोडला-निःश्वास
गोठला-हृदयात-माझ्या ... तो-विरहाचा-क्षण

विरहाच्या सांजवेळी धूसर झाला सारा संसार,
तरी अंतरी उजळत राहिले तुझ्या स्मृतीचे ते क्षण।

शनिवार, २१/२/२६ , ६:३० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

रात्र अमृताची (वेगळा दृष्टिकोन)

भोगता-भोग्य एक झाले, गाथा संपली तिमीराची,
शमली सर्व गात्रं-गात्र, होती रात्र अमृताची।

जे का दिसते भासते, असतेच का ते सत्य?
निर्विकल्पांत गेलो जेव्हा, मिटले सर्व मिथ्य।

कोण असे ह्या ब्रह्मांडाचा अनभिषिक्त स्वामी?
आंत जाऊनी पाहिले जेव्हा, दिसलो फक्त मीच।

‘मी’स जाऊन शोधले अजून खूप खोल,
उरली जाणिव अस्तित्वाची फक्त, नव्हते कुणीच।

देखावा तो कसा होता, वर्णू कसे ते अंबर,
जणू अंबराच्याच कुशीत निजलेले एक अंबर।

शनिवार, २१/२/२६, ३:३२ PM
— अजय सरदेसाई ‘मेघ’

रात्र अमृताची

 

मिठीत तुझ्या सख्या आले उमलून सर्व गात्र,

आठवते मज अजूनही ती अमृताची रात्र।

श्वास तुझा अलवार गुंजारला कानांत,

हृदयाचे स्पंदन तुझे थरथरले देहात।

गंध आपुला मिसळला  अलवार एकमेकांत,

प्रणयसुख पसरले सखोल माझ्या देहविश्वात।

विरघळले तन-मन दोन्ही त्या एका आभासात,

जीवन हे कृतार्थ झाले, निवला गूढ एकांत।

हा क्षण चिरंजीव व्हावा गोठून या क्षणात,

प्रार्थना हीच मनमथाला माझ्या मनात।

शनिवार, २१/२/२६ , १२:२५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

मराठी नज़्म — देव जाणे… देवच जाणे

(बंद १)

उमटले शब्द — जणू रक्ताचे थेंब, अलगद कागदावर,

ओळी-ओळीत कुणाचे नि:शब्द दुःख दाटलं मनावर,

मी हरवून बसलो स्वतःमध्येच, दुःख बरसू लागलं मनावर,

आत कुणीतरी माझ्याऐवजी लिहीत राहिलं शांतपणे…

कसं घडलं हे सगळं — देव जाणे… देवच जाणे.

(बंद २)

सलणारी रात्र सावलीसारखी येऊन शेजारी बसली,

आठवणींच्या उंबरठ्यावर चाहूल तुझी अलगद विसावली,

डोळ्यांतून ठिणगी ओली, बनून शाई विरघळली शब्दांवर,

एक ठिणगी काळोखाशी झगडत राहिली रात्रभर…

का पेटली होती ती — देव जाणे… देवच जाणे.

(बंद ३)

अक्षरांत धुके दाटे, नजरेत पाणी साचतं,

प्रत्येक ठोक्यात तुझं नाव कोण हळूच कुजबुजतं,

रडता-रडता वेदनांचं गाणं अलगद आकार घेतं,

मन स्वतःलाच ऐकत राहतं — नि:शब्द, स्तब्ध…

ही गझल कधी जन्मली — देव जाणे… देवच जाणे.

(बंद ४)

खोली रिकामी नि: थंड, भिंतींवर दाटी सावल्यांची,

पायांशी रास साचली मोडक्या स्वप्नांच्या तुकड्यांची,

उजाड मनाने तरी तुझीच प्रतिमा जपली,

विराणीत कुणी फुलांची वाट अलवार शोधली,

कोणी सजवले हे क्षण — देव जाणे… देवच जाणे.

(बंद ५)

लोक म्हणाले “कविता” — मात्र ती जुनी जखम आपली,

प्रत्येक ओळ उमटताना हृदयात एक रेघ उठली,

दुःखाने ढग बनून शब्दांची बरसात केली,

‘मेघ’ हळूहळू मनात शांत बरसत राहिला…

ही शांतता देणगी की शिक्षा — देव जाणे… देवच जाणे.

बुधवार वार, १८/२/२६, ९:४० PM

अजय सरदेसाई — ‘मेघ’

 

गझल - देव जाणे

शब्द की रक्त उमटलं कागदावर — कळेना, देव जाणे
कागद भिजत गेला, मनिचं गुज कळेना — देव जाणे

सावल्या रात्रभर मनाशी खेळत राहिल्या,
श्वासात तुझं नाव कोण कुजबुजलं — कळेना, देव जाणे

पापण्यांत जपलेली ती एक थरथरती ज्योत,
वाऱ्याविना अशी का लुकलुकली — कळेना, देव जाणे

दुःखाच्या मातीत स्वप्नांची बीजे फुटली,
उजाडल्या मनात फुलं कशी उमलली — कळेना, देव जाणे

वाचता माझ्याच ओळी धूसर होत गेल्या,
की अश्रूंनी अक्षरांचे अर्थ विरघळले — कळेना, देव जाणे

लोक म्हणती “कला” — मला वाटे जुनी जखम,
दुःखाने गाणे मला कसे शिकवले — कळेना, देव जाणे

‘मेघ’ स्व: पासूनही दूर होत गेला हळूच,
एकटेपणाशी नातं जुळलं कधी — कळेना, देव जाणे

बुधवार, १८/२/२६ , ८:०० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

पहाट

दुःखांची शृंखला, जशा पर्वतांच्या राशी,
सुखांच्या सावल्याही नाही फिरकल्या मजपाशी।

चालत राहिलो जरी पायांत बोचले काटेच काटे,
मार्गांनी दिले मला फक्त जखमांचेच साठे।

चंद्रही रुसला, ताऱ्यांनीही मान फिरवली,
रात्रीच्या काळोखात माझी सावलीही हरवली।

गुंजार दाटला फक्त हुंदक्यांचा श्वासांत,
मीच माझी मूक कहाणी ऐकत राहिलो मनांत।

तरी अंतरी कुठेतरी धग एक जिवंत आहे,
काळोखाच्या गर्भातच पहाट दडून आहे।

गूरुवार, १९/२/२६ , १२:२० AM
अजय सरदेसाई -मेघ

दीवार-ओ-दर से मिलती है क्या शक्ल मेरी

दीवार-ओ-दर से मिलती है क्या शक्ल मेरी,
वो राह से गुज़रती है, देखती नहीं जान मेरी।

माना कि उसका रंग-ओ-रूप बड़ा क़ामिल,
ख़ुदा कसम, शक्ल अपनी भी नहीं बुरी।

दिल से यूँ लिपट गई हैं ख़ामोशियाँ तेरी,
तन्हाइयाँ ही लगती हैं अब हमसफ़र मेरी।

बिख़र गया हूँ फिर भी, टूटा नहीं हूँ मैं,
ख़ुद अपनी ही हिफ़ाज़त में है अब रूह मेरी।

‘मेघ’ रूह की हिफ़ाज़त में उम्र कट गई,
दुनिया रही न रही, बाक़ी रही ज़ात मेरी।

गूरुवार , १९/२/२६ , ०१:११ AM
अजय सरदेसाई -मेघ

विरोधाभास

आकाशांत मेघ सैरभैर, चौफेर पळत होते,
पाण्याचा थेंबही न पडला, सर्व कोरडेच होते।

हलकेच फुलांवर बसते, मन फुलपाखरू होते,
फुलांच्या अनुरागांतून फूलतात निखारे नुसते।

हातात कुंचला होता, शुभ्र कॅनव्हास पुढ्यात,
कसलीच सक्ती नव्हती, मी सोडला पाण्यात।

रात्र सरली होती, होता हवेत गारवा,
अश्या ह्या प्रहरी मी आळवत होतो मारवा।

ओठांशी येऊन थांबले, ओंजळीभर शब्द होते,
सांगावंसं खूप काही, पण शब्दच फुटत नव्हते।

गूरूवार, १९/२/२६ , ३:०० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

रंग माझा वेगळा

लोक आपला रंग बिंबवू दुसऱ्यांवर पाहतात,
नाहक दुसऱ्या रंगात आपला रंग ठसवू पाहतात।

माझा मात्र रंग वेगळा,नितळ पाण्या सारखा,
कशातही मिसळले मला, होतो मीच तया सारखा।

जरी वेगळा मी,तरी सर्वांत मी आहे,
सांग वेड्या ती वस्तू ज्यात मी न आहे?

जाशिल कुठे पळून,लपशिल तू कोठे?
ह्या ब्रह्मांडातून साऱ्या चैतन्य माझेच वाहे।

पळून पळून थकशिल,शेवटी माझ्यातच विसावशील,
तू ना ओळखत मला तरी मी तुला ओळखून आहे ।

गुरुवार, १९/२/२६ , ८:२१ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

कुची

 

कुची से दर्द के रंग भरता रहा मैं,
हर लफ़्ज़ में सोज़-ए-दिल उभरता रहा मैं।
सफ़्हे थे ख़ामोश, मगर बोलती थीं रेखाएँ,
भीतर के हर ज़ख़्म को पढता रहा मैं।
कोई न समझा ये तसवीर क्यों नम-सी है,
आँखों से चुपचाप रंग झरता रहा मैं।
दाद क्या मिलती, तसल्ली भी कहाँ थी,
बस अपने ही साए से गुज़रता रहा मैं।
जब-जब भी यादों की हवा तेज़ चली है,
टूटे हुए ख़्वाबों को बिखरता रहा मैं।
आख़िर में ये जाना, ऐ ‘मेघ’, हुनर क्या है—
दिल जलता रहा और निखरता रहा मैं।

बुधवार, ११/२/२६ , १०:३३ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

कुंचला

 

कुंचल्यातून वेदनांचे रंग भरत गेलो मी,
प्रत्येक शब्दातून अंतरीचा हुंदका उमटत गेलो मी।
कागद जरी निःशब्द होते, तरी रेषा बोलत होत्या,
मनातल्या प्रत्येक जखमेचा अर्थ वाचत गेलो मी।
ही तसबीर ओली का दिसते, कुणालाच कळले नाही,
डोळ्यांतून अलगद रंग झरत राहिलो मी।
दाद नाही, दिलासा नाही, कुणी साथ दिली नाही,
स्वतःच्या सावलीतच चालत राहिलो मी।
आठवणींची वादळी झुळूक जेव्हा जेव्हा आली,
स्वप्नांच्या निखार्यांना फुंकर घालत राहिलो मी।
शेवटी उमगलं, ‘मेघ’, हेच कलेचं खरं गूज —
मन जळत राहिलं… आणि त्यातच उजळत गेलो मी।

बुधवार, ११/२/२६ , १०:५२ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

गुज़रे हुए लम्हे

 गुज़रे हुए लम्हे क्या लौटकर आते हैं,
समझाने से भला किसे समझ आते हैं।

जो पल थे सुहाने, यादों में ही खिलते हैं,
हम उन्हीं के सहारे सफ़र-ए-ज़िंदगी चलते हैं।

जो फूल खिले हैं, कब तक मुस्कुराएँगे,
ख़ुशबू लुटाकर एक दिन मुरझाएँगे।

ख़्वाबों की उम्र भी कितनी ठहर पाती है,
आँख खुलते ही हर तस्वीर बिखर जाती है।

कितना भी थामो इन्हें, ये फिसल जाते हैं,
यही तो जीवन है — सब एक दिन ढल जाते हैं।

बुधवार, ११/२/२६ , ८:३० PM
अजय सरदेसाई -मेघ 

सुपरमॅन

आठवतंय…

तू खूप लहान होतास.तुझी जिज्ञासा खूप मोठी होती.तेव्हा मी तुझ्यासाठी सुपरमॅन होतो.तुझ्यासाठी मी सूर्यसुद्धा आणू शकतो, असं तुला वाटायचं.

या जगातला सर्वात ताकदवान माणूस जर कुणी असेल,तर तो नक्कीच मीच आहे, असाच तुझा दृढ विश्वास होता.

तो काळ…

जेव्हा मी नुकताच बाबा झालो होतो.मी मात्र नेहमी थोडा घाबरलेलाच असायचो…

एका विचाराने —

तो दिवस आला तर काय करीन,जेव्हा तुला कळेल की

तुझे बाबा काही सुपरमॅन नाहीत, ही-मॅन नाहीत,ते तर फक्त या शहरातले,साधीशी नोकरी करणारे,अगदी साधा माणूस आहेत.

कदाचित त्या भीतीमुळेच

मी दिवस-रात्र धावत राहिलो,काम करत राहिलो.

तुझी प्रत्येक इच्छा पूर्ण व्हावी,हेच माझं आयुष्य बनून गेलं.तुझ्या नजरेत मी कायम

तुझा सुपरमॅन राहावं,एवढीच माझी धडपड होती.

कळलंच नाही…

या धावपळीत आयुष्य कधी निघून गेलं आणि तू कधी मोठा झालास.आता तू एक तगडा, देखणा तरुण झाला आहेस.माझ्यासाठी तर तूच आता सुपरमॅन आहेस.

मी मात्र थोडा थकलोय…

धावायची स्पर्धा अजूनही आहे,पण शरीर आणि मनाचा ताळमेळ आता जुळत नाही.

थांबायचं नाही मला…

मला अजून उडायचं आहे,

पण पंखातलं बळ जरा कमी पडलंय.

सांग ना…आता तू माझा सुपरमॅन होशील का?

शुक्रवार, २२/६/२०२३ ,९:४० PM

अजय सरदेसाई - मेघ

ए वॉक डाऊन द मेमरी लेन

बर्‍याच वर्षांनंतर त्या दिवशी कसं कोण जाणे,माझी पावलं आपोआप कॉलेजकडे वळली.

गेट तेच होतं.

भिंती त्या-त्याच.

फक्त रंग थोडे फिके पडले होते.

कॉरिडॉरमधून चालताना माझ्या चपलांचा आवाज जरा जास्तच स्पष्ट ऐकू येत होता,

जणू शांततेने प्रत्येक चाहूल मोठी करून टाकली होती.

मी माझ्या जुन्या वर्गाच्या दरवाज्यापाशी येऊन थांबलो.

काही क्षण तसाच उभा राहिलो.हात पुढे करून दरवाजा ढकलला.तो हलक्या चरचर आवाजासह उघडला—

आत एक रिकामी खोली जणू माझीच वाट पाहत होती.

बेंचेस नीट लावलेल्या.

फळ्यावर खडूची धूळ साचलेली.

खिडकीतून येणारं ऊन शांतपणे जमिनीवर पसरलेले.

सगळं स्थिर… शांत…

जणू इथे कित्येक वर्षांत कुणी आवाजच केला नव्हता.

पण गंमत अशी की—

माझ्या आत मात्र गजबज होती.

तोच जुना गोंगाट.

मित्रांची हसणं, कुजबुज, नोट्स मागण्याचे आवाज,

पानांची सळसळ…

सगळं पुन्हा जिवंत झाल्यासारखं.

मी हळूच आत आलो आणि शेवटच्या बाकावर जाऊन बसलो.

आणि त्या गोंगाटातून

तू दिसू लागलीस.

जसं उन्हात एखादा जुना फोटो अचानक उजळून निघतो,

तसं तू अगदी स्पष्ट दिसायला लागलीस.

तुझं हसणं, मान खाली घालून बोलणं,

केस कानामागे सारण्याची तुझी सवय…तुझी लक्ष...

सगळं तसंच.

छताच्या पंख्याच्या वाऱ्यात

तुझ्या परफ्यूम चा ओळखीचा सुगंधही दरवळला.

क्षणभर वाटलं—

वेळ कुठेतरी थांबून तुझी उपस्थिती जपून बसला आहे.

आठवणींनी जणू कुस बदलली.

तू माझ्या समोरच्या बाकावर बसली होतीस.

काहीतरी बोलत होतीस.

मी ऐकत होतो. हसत होतो.

संपूर्ण वर्ग पुन्हा भरून गेला होता— फक्त आपल्या दोघांसाठी.

हळूहळू बाकी सगळं धूसर होऊ लागलं.

भिंती… खिडक्या… दरवाजा…

सगळं विरघळून गेलं.

फक्त तू होतीस.

आणि मी.

दोन स्पंदनां मधला एक छोटस निमीष.

अचानक पंख्याचा आवाज मोठा झाला.

मी पापणी लवली.

सगळं नाहीसं झालं.

न तू…

न हसणं…

न गोंधळ…

फक्त रिकामे बाक, ऊन आणि शांतता.

मी एकटाच बसलो होतो—

एका जुन्या वर्गात, जुन्या आठवणींसोबत.

तेव्हाच उमगलं…

काही जागा कधीच रिकाम्या नसतात,

उशिरा आपणच परत येतो.

आणि सत्य असंच होतं—

तिथे कुणीच नव्हतं.

फक्त मी… आणि माझ्या आठवणी.हीच खरी हकीकत.

मी काही वेळ तसाच बसून राहिलो.

त्या आठवणींच्या ऊबेत हात शेकत…

जणू थंड सकाळी उन्हाचा छोटासा कवडसा सापडावा.

हळूहळू वेळ परत यायला लागला.

पंख्याचा आवाज, खिडकीतून येणारा वारा, बाहेरची पावलं—

सगळं पुन्हा खरं वाटू लागलं.

मी उठलो.

बेंचकडे एक शेवटची नजर टाकली,

फळ्याकडे पाहिलं,

आणि दरवाज्याकडे चालू लागलो—

जणू इथे कधी काही घडलंच नव्हतं.

बाहेर येऊन दरवाजा अलगद बंद केला.

तोच चरचर आवाज पुन्हा घुमला—

यावेळी जरा अधिक रिकामा.

मी वळलो आणि निघालो.

पण सोबत काहीतरी होतंच…

एक हलकीशी जाणीव—

की काही भावना कधीच विलोपत नाहीत,

त्या फक्त बंद दरवाज्यांमागे

शांतपणे श्वास घेत राहतात.

कॉरिडॉरमध्ये पावलं आपोआप मंदावली.

आणि कसं कोण जाणे,

ओठांवर एक जुनी गझल तरळली.

मी हळूच गुणगुणू लागलो—

दशकं उलटली, तुझी आठवणही आली नाही,

पण मी तुला विसरलो,असही झालं नाही.

विसरण्याचं धाडस च कधी झालं नाही,

दूर राहूनही तू कधी दूर गेलीस नाही…

आणि तेव्हाच समजलं—

काही नाती सोबत चालत नाहीत,ती आठवण बनून आयुष्यभर सोबत चालत राहतात.

शनिवार, ७/२/२६, ०३:४५ PM
अजय सरदेसाई – मेघ

A walk down the memory lane

After years, I don’t know why, but that day my steps turned on their own toward the college.

The gate was the same.
The walls were the same.
Only the colors had faded a little.

As I walked down the corridor, the sound of my shoes echoed too clearly, as if the silence was amplifying every footstep.
I stopped at the door of my old classroom.I stood there for a moment. Then I pushed the door open. It creaked softly—and inside, an empty room seemed to be waiting for me.
The benches were neatly arranged. Chalk dust clung to the blackboard. Sunlight from the window lay quietly across the floor.
Everything was still… calm…
as though no voice had lived here for years.
Yet strangely—there was noise inside me.
The same old noise.
Laughter. Whispers. Requests for notes. The rustle of turning pages…
All of it seemed to come alive again.
I stepped in quietly and sat on the last bench.
And then, from within that noise—you emerged.
Like an old photograph suddenly glowing in sunlight, you became clear before me. 

Your laughter. 

The way you lowered your head while speaking. 

The habit of brushing your hair behind your ear…... Everything just the same.

From the ceiling fan, the moving air carried that familiar fragrance of your perfume. For a moment, it felt as if time had paused somewhere and carefully preserved your presence.
Memories stretched and awakened.
You were sitting on the bench in front of me. Saying something. I was listening. Smiling. The whole class had filled up again—only for us.
Slowly, everything else began to blur.
Walls. Windows. Door…
All fading away.
There was only you...
And me.
A small world suspended between two heartbeats.
Then suddenly, the sound of the fan grew louder.
I blinked.
Everything vanished.
No you.
No laughter.
No noise.
Only empty benches, sunlight, and silence.
I was alone—
in an old classroom, with old memories.
And then I understood…
Some places are never truly empty.
We are simply late in returning.
And the truth was this—
there was no one there.
Just me… and my memories.
That was reality.
I sat there for a while longer,
warming my heart in the warmth of those memories,like a small patch of winter sunlight.
Slowly, time returned.
The sound of the fan, the breeze from the window, footsteps somewhere outside—
everything began to feel real again.
I stood up.
Took one last look at the benches,
at the blackboard,
and walked toward the door—
as if nothing had ever happened.
Outside, I gently closed it.
The same creak echoed again—
this time, emptier.
I turned and walked away.
But something stayed with me…
a faint feeling— that some emotions never die.
They simply breathe quietly behind old closed doors.
My steps slowed in the corridor.
And for no reason, an old ghazal(song) rose to my lips.
Softly, I hummed—
"Ages passed, yet your memory never really came to me,
But it’s not true that I ever forgot You._
I never had the courage to forget You,_
Even in distance, I was never really apart from You…"
And then I understood—
Some relationships do not walk beside us;
they walk with us forever ...... as memories.

Saturday, 7/2/26, 03:45 PM
Ajay Sardesai – Megh

दूर रहकर भी वो जुदा न हुआ…

बरसों बाद उस दिन न जाने क्यों मेरे कदम अपने-आप कॉलेज की तरफ़ मुड़ गए।
गेट वही था, दीवारें वही, बस रंग कुछ फीके पड़ गए थे। गलियारे में चलते हुए जूतों की आवाज़ कुछ ज़्यादा ही साफ़ सुनाई दे रही थी, जैसे सन्नाटा हर आहट को बढ़ा देता हो।
मैं अपनी पुरानी क्लास के दरवाज़े पर आकर रुक गया।
कुछ पल यूँ ही खड़ा रहा। हाथ बढ़ाकर दरवाज़ा खोला तो वह हल्की-सी चरमराहट के साथ खुला—और अंदर एक खाली कमरा मेरा इंतज़ार करता मिला।
बेंचें करीने से पड़ी थीं, ब्लैकबोर्ड पर चॉक की धूल जमी थी, और खिड़की से आती धूप फर्श पर चुपचाप फैल रही थी। सब कुछ स्थिर… शांत… जैसे यहाँ बरसों से किसी ने आवाज़ न की हो।
लेकिन अजीब बात थी—मेरे भीतर शोर था।
वही पुराना शोर-ओ-गुल।
दोस्तों की हँसी, फुसफुसाहटें, नोट्स माँगने की आवाज़ें, किताबों के पन्नों की सरसराहट… सब जैसे फिर से जीवित हो उठे थे।
मैं धीरे से अंदर आया और आख़िरी बेंच पर बैठ गया।
तभी उस शोर में तुम उभरीं।
जैसे धूप में रखी कोई पुरानी तस्वीर अचानक चमक उठती है, वैसे ही तुम साफ़-साफ़ दिखने लगीं। तुम्हारी हँसी, तुम्हारा सिर झुकाकर बात करना, बालों को कान के पीछे सरकाने की आदत… सब कुछ वैसा ही।
छत पर घूमते पंखे से आती हवा में मुझे तुम्हारे इत्र की वही जानी-पहचानी खुशबू भी महसूस हुई। एक पल को लगा, वक़्त कहीं रुका हुआ है और उसने तुम्हारी मौजूदगी को अब तक सँभाल कर रखा है।
यादों ने जैसे अंगड़ाई ली।
तुम मेरे सामने वाली बेंच पर बैठी थीं। कुछ कह रही थीं। मैं सुन रहा था। मुस्कुरा रहा था। पूरी क्लास फिर से भर गई थी—सिर्फ हमारे लिए।
धीरे-धीरे बाकी सब धुंधला होने लगा।
दीवारें, खिड़कियाँ, दरवाज़ा… सब ओझल।
बस तुम थीं।
और मैं।
दो धड़कनों के बीच का एक छोटा-सा लम्हा।
फिर अचानक पंखे की आवाज़ तेज़ सुनाई दी।
मैंने पलकें झपकाईं।
सब कुछ गायब था।
न तुम…
न वो शोर…
न हँसी।
सिर्फ खाली बेंचें थीं, धूप थी, और एक सन्नाटा।
मैं अकेला बैठा था—एक पुरानी क्लास में, पुरानी यादों के साथ।
तभी समझ आया…
कुछ जगहें कभी खाली नहीं होतीं,
हम ही देर से लौटते हैं।
और सच यही था—
वहाँ कोई नहीं था।
बस मैं… और मेरी यादें। यहीं हकीकत थी।
 
मैं कुछ देर वहीं बैठा रहा।
उन यादों की गरमाहट में अपने हाथ सेंकता हुआ…
जैसे ठंडी सुबह में धूप का छोटा-सा टुकड़ा मिल गया हो।
समय धीरे-धीरे लौट रहा था।
पंखे की आवाज़, खिड़की से आती हवा, बाहर किसी के कदमों की आहट—
सब फिर से सच होने लगा।
मैं उठ खड़ा हुआ।
बेंचों पर एक आख़िरी नज़र डाली,
ब्लैकबोर्ड को देखा,
और दरवाज़े की तरफ़ बढ़ गया…
जैसे यहाँ कभी कुछ हुआ ही न हो।
बाहर आकर दरवाज़ा धीरे से बंद कर दिया।
चरमराहट की वही आवाज़ फिर गूँजी—
इस बार कुछ ज़्यादा खाली-सी।
मैं मुड़कर चल दिया।
लेकिन साथ कुछ था…
एक हल्का-सा अहसास—
कि कुछ एहसास कभी मरते नहीं,
वे बस बंद दरवाज़ों के पीछे
चुपचाप साँस लेते रहते हैं।
गलियारे में कदम खुद-ब-खुद धीमे हो गए।
और न जाने क्यों
लबों पर एक पुरानी ग़ज़ल उतर आई।
मैं धीमे-धीमे गुनगुनाने लगा—

            सदियाँ गुज़रीं, तेरी याद भी आई न हमें,
            पर ऐसा भी नहीं कि हम तुम्हें भुल गए।
भुल जाने का हौसला न हुआ,
दूर रहकर भी वो जुदा न हुआ…

और तभी समझ आया—
कुछ रिश्ते साथ चलकर नहीं,
याद बनकर उम्र भर चलते हैं।

 

शनिवार, ७/२/२६ , ०३:४५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ