कवितेस माझ्या प्राण दे

 

शारदे, कवितेस माझ्या प्राण दे,

शब्दांना माझ्या रसवृष्टीचे वरदान दे।

श माझे थेट हृदयास भिडू दे,

शारदे, शब्द-शक्तीचे ऐसे दान दे।

भाषेवर प्रभुत्व दे, शब्दांवर पकड दे,

काव्य लयबद्ध राहो, त्यास योग्य छंद दे।

वाणीतून स्वर अनायास वाहू दे,

कंठात मकरंद नित्य राहू दे।

श्रोत्र नि श्रोते तृप्त व्हावेत,

ऐसे दिव्य सुर तू मज वाण दे।

 

शनिवार, २४/१/२६ , ४:०५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

 

प्रतीक्षा

 

कितीदा सांग तुला माझी आठवण आली,

कितीदा सांग तू मज भेटण्यास आली.

कितीदा आयुष्यात धडपडलो मी,

सांग तू कधी मज सावरण्यास आली.

कदाचित आपल्या वाटा वेगळ्याच होत्या,

म्हणून तुझ्या येण्याची चाहूलही न आली.

रात्रभर तिष्ठत बसलो वाट तुझी पाहत,

झाल्या अस्त चांदण्या, पण तू न आली.

किती धरशील आस वेड्या मना रे,

न येणार ती, जरी वेळ निघण्याची आली.

गातो मी आता तुझ्या आठवणींची गाणी,

गाता गाता आयुष्याची संध्याकाळ आली.

 

शनिवार, २४/१/२६ , ०९:२५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

Footprints left upon the shore

The ceaseless riddles of eternal questions

Unfold—slowly, one by one.

 

At times, time itself comes to rest

In the mirror’s unblinking gaze;

For a brief instant,

The question stands—quietly—

Shaped like an answer.

 

However carefully it is held,

It still slips away;

Yet the mind remains

Forever fastened to it.

 

Behind every smile

A familiar hush endures—

Even old sorrow now

Feels gently known.

 

Memories lift their silken canopies,

And the mind lies down

Upon their warm, velvet stillness.

 

They speak without words,

These memories,

Settling softly

Into the inward chambers of the heart.

 

The self I once was

And the self I am today

Stand far apart in form and time;

Our inner worlds differ—

Yet we remain, unmistakably, one.

 

Though much has altered

In the long passage of years,

Somewhere within

That same childhood is carefully saved.

 

Even now, a fragrance, an evening,

Carries me backwards—

Without warning.

 

Footprints left upon the shore

Remain behind;

I move forward,

Leaving the wet sand to itself.

 

And without quite realizing when,

Standing fully in the present,

I still reach back—

And quietly take the past by the hand.

 

Saturday, 17/1/26 ,10:30 PM

Ajay Sardesai (Megh)

ओल्या वाळूतल्या पाऊलखुणा

चिरंतन प्रश्नांची निरंतर कोडी,

हळूहळू उलगडत — थोडी थोडी.

 

कधी काळ थांबतो आरशातल्या नजरेत,

क्षणभर प्रश्नच उत्तरासारखा वाटतो तिथेच.

 

कितीही जपलं तरी ते निसटतंच,

मन मात्र त्याला कायमचं चिकटतं.

 

हसण्यामागची शांत सावली अजून ओळखीची आहे,

जुनं दुःखही आता थोडंसं आपुलकीचं आहे.

 

जुन्या आठवणींचे रेशमी शामियाने खुणावतात,

त्यांच्या उबदार मखमाली बिछान्यात मनं विसावतात.

 

आठवणी शब्द न वापरता बोलतात,

मनाच्या कप्प्यात अलगद उतरतात.

 

तेव्हाचा मी आणि आत्ताचा मी शरीराने खूप वेगळे आहोत,

आम्हा दोघांची विश्व वेगळी ,तरी आम्ही एकाच आहोत.

 

वेळेच्या ओघात बरंच काही बदललं असलं,

आत कुठेतरी तेच बालपण जपलेलं असतं.

 

आजही एखादा वास, एखादी संध्याकाळ,

मला मागे नेते — कुठलीही सूचना न देता.

 

पुळणीवरच्या पाऊलखुणा मागे राहिल्या,

मी पुढे निघून आलो — ओल्या वाळू मागे राहिल्या.

 

आणि कळत नकळत मी वर्तमानात उभा राहूनही

भूतकाळाशी हळूच हात मिळवतो.

 

शनिवार, १७/१/२६ , १०:३० PM

अजय सरदेसाई -मेघ  

अनवट

उगवणाऱ्या प्रकाशाला

मी नाव दिलं नाही,

तो तरीही येत राहिला

मिट्ट अंधारातून.

 

वारा वाहत होता

कुठलाही संदेश न देता,

तरीही पानांपानांत

अर्थ हलत राहिला.

 

सागर खोल होता,

मोजमापाच्या पलीकडे,

पृष्ठभागावरच्या लाटा

मात्र उथळच.

 

डोंगर उभा होता,

काही सिद्ध करण्याच्या गरजेविना,

उंचीपेक्षा स्थैर्य

जास्त महत्त्वाचं वाटलं.

 

चंद्र मावळत होता

हळूच, कुणालाही न कळवता,

रात्र स्वतःच

प्रकाश झिरपत होती.

 

दूर तारे

वाट दाखवत नव्हते,

फक्त भासवत होते —

अंधारही पूर्ण नसतो.

 

दिशा निश्चल होत्या,

मी ही तटस्थ होतो,

आणि त्याच क्षणी

प्रवास सुरू झाला.

 

 

शुक्रवार १६/१/२६ , ११:४५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

कुर्निसात

 

उगवत्या सूर्यास माझा कुर्निसात,
त्यास सहस्र किरणे नि बारा हात।

वाहत्या वार्यास माझा कुर्निसात,
शांत वाहतो जरी वादळ हृदयात।

सागराच्या प्रवाहास माझा कुर्निसात,
वर जरी उथळ, तरी शांत आत।

अढळ डोंगरास माझा कुर्निसात,
उंचच उंच, तरी अहंकाररहित।

मावळत्या चंद्रास माझा कुर्निसात,
शीतल उजेडात विरते रात।

दूरवरी तार्‍यांस माझा कुर्निसात,
अंधारातही दाखवती वाट।

दशदिशांस माझा कुर्निसात,
नित्य नवे आणती दूरची वृत्त।

 

शुक्रवार, १६/१/२६ , ११:११ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

रिश्ता

लफ़्ज़ मेरे ही थे, पर मायने बदलते गए,
तुम जो ख़ामोश रहीं, झगड़े खुद-ब-खुद मिटते गए।

कहना बहुत था, मगर लफ़्ज होंठों पे ही अटके रहे,
आँखों में देखा तुम्हें, मेरे लफ़्ज़ मिटते गए।

आँखों में ढूँढता रहा अपनी पुरानी पहचान,
तुम्हारी एक नज़र में सब सवाल पिघलते गए।

वक़्त की धारा में हर चीज़ बहती चली गई,
मेरे ही क़दमों के निशाँ, रास्ते बदलते गए।

चुप्पी से भी न कम हुआ रिश्ते का बोझ,
तेज़-तेज़ लफ़्ज़ सभी धीरे-धीरे जलाते गए।

मेघ कहे—साये सा रिश्ता था हमारा कभी,
रौशनी में हम दोनों अलग होते गए।

अजय सरदेसाई (मेघ)
शुक्रवार, 16/01/26, 05:45 PM

Relationship - The Bond Between Us

 

The words were mine, yet meanings slipped away,

You chose silence—arguments faded away.

 

So much I wished to say, but lips refused their part,

I searched your eyes, then words returned back to my heart.

 

Within your gaze I looked for who I used to be,

One fleeting glance—and all questions fell away, set me free.

 

In time’s strong current, everything was swept along,

Even the paths my footprints traced were changed and gone.

 

In quiet ways you taught how vast true silence can be,

Burning words, so sharp once, died out slowly, silently.

 

Megh says—our relation was like a shadow’s gentle play,

In light, we stood apart; the bond withered away.

 

 

— Ajay Sardesai (Megh)

Friday, 16/01/26, 02:45 PM

नातं - मराठी गझल

 

मतला

शब्द माझेच होते, पण अर्थ बदलून गेले

तू गप्प राहिलीस, वादच विरून गेले

खूप काही सांगायचं होतं, ओठांवरच राहून गेले

डोळ्यांत पाहिलं तुझ्या, नि शब्द परतून गेले

मी डोळ्यांत शोधत राहिलो स्वतःची ओळख जुनी

तुझ्या एका नजरेत सगळे प्रश्न गळून गेले

वेळेच्या प्रवाहात सर्व काही वाहून गेले

माझ्याच पाऊलखुणांचे मार्ग बदलून गेले

तुझी शांतता शिकवुन गेली मौना चे धडे

जळजळीत शब्द सारे हळूहळू जळून गेले

मक्ता

मेघ म्हणे — सावलीसारखं नातं होतं आपलं

प्रकाशात  आपण दोघेही वेगळे दिसून गेले

 

शुक्रवार, १६/१/२६ , ०२:४५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ

मक्तूब - नज़्म

 

 

आजकल मिलता नहीं ख़ुदा कहीं,

सोचता हूँ—उसे चिट्ठी लिख दूँ।

मक्तूब में उस, उसी के लिए,

अपने सारे गिले-शिकवे लिख दूँ।

आवारा, पागल, दीवाना कह लो,

एक नाम तो ख़ुद को लिख दूँ।

दिल तो पहले से तेरे नाम दर्ज है,

तू कहे तो ये ज़िंदगी लिख दूँ।

क़ुर्ब की आरज़ू है सबको यहाँ,

मैं भी अपनी आरज़ू लिख दूँ।

गर वो चाहे हर एक सज्दे में,

जबिं पर अपनी फ़ित्र ही लिख दूँ।

मेघ बशर हूँ, सवाल मेरा हक़ है,

ख़ुद को ख़ुदा के नाम लिख दूँ।

 

गुरुवार, १६/१/२६ , ११:४५ AM

अजय सरदेसाई -मेघ