अनवट

उगवणाऱ्या प्रकाशाला

मी नाव दिलं नाही,

तो तरीही येत राहिला

मिट्ट अंधारातून.

 

वारा वाहत होता

कुठलाही संदेश न देता,

तरीही पानांपानांत

अर्थ हलत राहिला.

 

सागर खोल होता,

मोजमापाच्या पलीकडे,

पृष्ठभागावरच्या लाटा

मात्र उथळच.

 

डोंगर उभा होता,

काही सिद्ध करण्याच्या गरजेविना,

उंचीपेक्षा स्थैर्य

जास्त महत्त्वाचं वाटलं.

 

चंद्र मावळत होता

हळूच, कुणालाही न कळवता,

रात्र स्वतःच

प्रकाश झिरपत होती.

 

दूर तारे

वाट दाखवत नव्हते,

फक्त भासवत होते —

अंधारही पूर्ण नसतो.

 

दिशा निश्चल होत्या,

मी ही तटस्थ होतो,

आणि त्याच क्षणी

प्रवास सुरू झाला.

 

 

शुक्रवार १६/१/२६ , ११:४५ PM

अजय सरदेसाई -मेघ