काळाच्या प्रवाहात वाहत
राहिला माझा काळ,
ओंजळीत साठवू पाहिला, निसटून गेला माझा काळ।
काठावर उभा राहून मी वाटच पाहत राहिलो,
काळाच्या प्रवाहात हरवला;
परत न आला माझा
काळ।
आयुष्य पुढे सरकत राहिले काळाच्या अखंड प्रवाहात,
गुळगुळीत दगड बनला मागे पडलेला माझा काळ।
हृदयाच्या वहीत शाईत उतरलेले शब्द होते,
जुन्या पानांत अलगद विसावून राहिला माझा काळ।
आयुष्याच्या पुस्तकात काही वाळलेली फुले सापडली,
त्यांच्या वाळीक सुगंधात भरून राहिला माझा काळ।
आज पुन्हा एक नवे वर्ष आले,जुने नकळत निसटून गेले.
सत्तावन वर्षांच्या जीवनाची ‘मेघ’ ,मोतीमाळ झाला माझा काळ।
गुरुवार, १/१/२६ १०:५४ AM
अजय सरदेसाई -मेघ
No comments:
Post a Comment