मी काही इतका असा बेभान झालो,
मीच स्वतःपासून अनजान झालो।।
मीच स्वतःपासून अनजान झालो।।
लोकांना कारणे होती व्यथांची त्यांच्या,
मी मात्र विनाकारण परेशान झालो।।
आरशाशी नजर भिडवायचं धाडस हरपलं,
माझ्याच प्रतिबिंबात मी शैतान झालो।।
नात्यांची गर्दी होती सभोवताली जरी,
आतून मात्र भी फार विराण झालो।।
एक सत्यच होतं जे आयुष्यभर वाट दाखवत राहिलं,
नाहीतर प्रत्येक स्वप्ना मागे मी नादान झालो।।
महफिलीत हसत राहिलो मुखवटा चेहऱ्यावर घेऊन,
मनातून मात्र मी खूप हैराण झालो।।
ज्याला आपलं मानलं तोच दूर निघून गेला,
तरीही त्याच्याच प्रेमात मी कुर्बान झालो।।
“मेघ”, वेळेने एक विलक्षण कला शिकवली,
प्रत्येक वेदनेशीच हळूहळू एकजान झालो।।
— अजय सरदेसाई “मेघ”
गुरुवार, १४ मे २०२६ । ०३:३५ PM
No comments:
Post a Comment