प्रस्तावना

मला कविता करावीशी वाटते , पण जी कविता मला अभिप्रेत आहे , ती कधीच कागदावर अवतरली नाही . ती मनातच उरते , जन्माच्या प्रतीक्षेत ! कारण कधी शब्दच उणे पडतात तर कधी प्रतिभा उणी पडते .म्हणून हा कवितेचा प्रयास सतत करत असतो ...........
तिला जन्म देण्यासाठी , रूप देण्यासाठी ,शरीर देण्यासाठी ......
तिला कल्पनेतून बाहेर पडायचे आहे म्हणून
....

Monday, 18 May 2026

क्षण येती क्षण जाती


क्षण येती क्षण जाती,
आयुष्य जणू दिव्यात वाती।।
पेटती पणत्यात ज्योती,
तेल सरता विझुनी जाती।।

वारा येतो वारा जातो,
थंडावा काही काळ देतो।।
लाट उठते अन् लाट विरते,
सागर मात्र तसाच असतो।।

मनपटलावर विचार निर्झरती,
न जाणे मुळ तो कुठून येतो।।
येती जाती भाव मनाचे,
साक्षी अंतरी कोण बसतो।।

शब्द उमटती ओठांवरती,
अर्थ कुणी आतून देतो।।
देह चालतो काळासंगे,
जीव कुणाच्या हाकेने येतो।।

नभ पसरते अंतरी माझ्या,
सीमा कुठेच दिसत नाही।।
शोधत गेलो स्वतःलाच मी,
'मेघ' तरीही संपत नाही।।

सोमवार, १८/५/२६ , १२:३८ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

Sunday, 17 May 2026

वो: एक याद


आज फिर उसी याद से मुलाक़ात रास्ते में हो गई,
उसने पहचानने से ही इनकार कर दिया… आँखें भर आईं।

फिर मैंने ही अपनी पहचान, कॉलेज के दिनों वाली याद दिलाई,
उसकी आँखों में एक झलक-सी उठी… पर होंठ खामोश ही रहे।

बस में सफ़र करते हुए जो मुस्कान कभी उसने दी थी,
ज़िंदगी का वो पन्ना जैसे कब का फट चुका था।

कैंटीन की उस मेज़ पर अब धूल की परतें जम गई हैं,
उन ठहाकों की आवाज़ें वहीं कहीं दफ़न हो गई हैं।

विदा लेते समय हाथ भी एक पल को काँप उठे,
लफ़्ज़ मगर होंठों के पीछे उलझकर रह गए।

भीड़ में भी कुछ पल ठहरकर वक़्त हमें निहारता रहा,
पुराने दिन आँखों में धीरे-धीरे लौट आए — और चले भी गए।

वो मुड़कर चली गई, रास्ता खाली-सा रह गया,
हवा में कई सवाल — अनकहे, अधूरे, बिखरे रह गए।

सोमवार, १८/५/२६ ,८:५५ AM
अजय सरदेसाई — मेघ

या भवनातील गीत पुराणे



या भवनात ते गीत पुराणे गुंजते अजून,
आर्त संगीत ते पुराणे वाजते भिंतींना बिलगून।।

बंद खिडकी मागे अजुनी येतो विरळ श्वास कुणाचा,
विरलेले ते स्वर कुणाचे शोधत फिरतो वारा दमुन।।

धूसर सावल्या प्रतिक्षेत बसल्या कोणाच्या अजुन,
चांदणेही हरवून बसले या अंगणी उतरुन।।

विझल्या दीपांमधुनी अजुनी धूर उठतो हळूच,
जणू काळोखाशी कुणीतरी बोलत आहे रुसून।।

रिकाम्या या दालनामध्ये काळ थबकला कधीचा,
भंगलेल्या त्या आरशातले चेहरे गेले विरघळून।।

आता उरल्या फक्त स्मृती या दाराशी टेकून,
भवन स्वतःलाच ऐकत बसते त्या गीतास बिलगून।।

या भवनात जो जो येतो,नकळत जातो हरवून,
स्वर राहतात त्यांचे इथेच या भिंतींमध्ये अडकून।।

रविवार, १७/५/२६ , ४:२० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

"ती" : आठवण


आज पुन्हा त्या आठवणीस  मी रस्त्यात गाठले होते,
तिने ओळख दिलीच नाही, अश्रू डोळ्यांत दाटले होते।।

मग मीच सांगितली ओळख कॉलेजमधली,
डोळ्यांत झलक ओळखीची… तरी ओठ मिटलेच होते।।

बसमधून जाताना दिलेले स्मित ती विसरली होती,
कॉलेज आयुष्यातील ते पान कधीच फाटले होते।।

कॅन्टीनच्या त्या टेबलावर धूळ साचली होती,
त्या गप्पांचे आवाज तिथेच हरवले होते।।

निरोप घेताना हातही थरथरले क्षणभर,
शब्द मात्र ओठांआड कुठेतरी अडकले होते।।

गर्दीतही काही क्षण थांबून काळ पाहत होता,
जुने दिवस डोळ्यांमध्ये हळूच परतले होते।।

ती वळून गेली तरी रस्ता सुन्नच राहिला,
वार्‍यावर कितीतरी प्रश्न तसेच उरले होते।।

रविवार, १७/५/२६, १:३० PM
अजय सरदेसाई - मेघ


Saturday, 16 May 2026

टेकडी


ती पुराणी आठवण त्या टेकडीवरती,
धुक्यात गेली विरून त्या टेकडीवरती।

एक कवडसा अलवार उतरला धुक्यातून,
ती तुझीच आठवण होती त्या टेकडीवरती।

धुक्यातून गारवा सरकत आला माझ्या जवळ,
तेव्हा सुर मारव्याचे कानी पडले टेकडीवरती।

किती आठवणी विखुरलेल्या आपल्या त्या टेकडीवरती,
जातेस का गं तुही कधी त्या टेकडीवरती?

दगडांच्या नसलेल्या डोळ्यांत ओळख उमटली,
जेव्हा नजरानजर झाली आमची त्या टेकडीवरती।

पायवाट ती जुनी अजूनही जाते कड्यापर्यंत,
झाला जिथुन स्वप्नांचा कडेलोट त्या टेकडीवरती।

का जावं कोणी पुन्हा चढून त्या टेकडीवरती,
भग्न स्वप्नांची मातीच उरली आता त्या टेकडीवरती।

रविवार, १७/५/२६ , ११:२४ AM
अजय सरदेसाई -मेघ

टिप: टेकडी म्हणजे खरी टेकडी न समजता त्या "आठवणी" आहेत अस समजा आणि पुन्हा वाचा. (टेकडी = आठवणी)

Friday, 15 May 2026

ग्रह नी नक्षत्र - ( वेगळा दृष्टिकोन)


कुठल्या ग्रहाने लिहिले हे भाग्य माझे,
मी स्वतःच ठरवतो मी मार्ग माझे।।

शनि बसो वा राहू येवो डोक्यावर,
थांबणार नाही कधी पाऊल माझे।।

तारे मोजत बसले ते रात्रभर,
मी मात्र पेटवत राहिलो दिवे माझे।।

नक्षत्रांनी आखल्या रेषा आकाशात,
मातीत रुजवत राहिलो बीज माझे।।

म्हणे वक्री शनि, म्हणे अस्त शुक्र,
तरीही हात सोडेना करणे कष्ट माझे।।

ग्रहांची भाषा कळेना मला कधी,
पण कळतात मला श्वास आणि ध्यास माझे।।

दैव जरी असेल लिहिलेले कुणी,
शाई मात्र असेल घामाचे थेंब माझे।।

शुक्रवार, १५/५/२६ , १२:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

Thursday, 14 May 2026

ग्रह नि नक्षत्र


कधी मिळणार मला पुरस्कार माझा,
सुखात जगण्याचा अधिकार माझा।।

का ठरवतात आयुष्य ग्रह नि तारे,
का नेहमी संबंध त्यांचा नि माझा।।

शुक्र, शनि, रवी, मंगळ आसनस्थ आकाशी,
का ठरवतात आयुष्याचा वेग माझा।।

लग्न, नक्षत्र, रास, दशांची ही पचडी,
का गुंतवत राहते प्रत्येक मार्ग माझा।।

यांची युती अन् त्यांची शत्रुता म्हणे,
का बदलते वारंवार मार्ग माझा।।

कधी तो मार्गी तर कधी वक्री म्हणे,
यांची लुडबुड वाढवते वैताग माझा।।

दशमारिष्ठ पंचमारिष्ठ ग्रह पुजेतच,
ह्यातच दवडतोय सगळा वेळ माझा।।

हातांच्या रेषांवर विश्वास किती ठेवू,
अजून किती चालणार संघर्ष माझा।।

नशिबालाही कधी विचारावंसं वाटतं,
काय एवढा होता अपराध माझा।।

दैवाच्या नावाखाली थांबून राहू कशाला,
श्वासांत धगधगतो निर्धार माझा।।

अजय सरदेसाई  - ‘मेघ’
शुक्रवार, १५/५/२०२६ — ९:०० AM

मी काही इतका असा…


मी काही इतका असा बेभान झालो,
मीच स्वतःपासून अनजान झालो।।

लोकांना कारणे होती व्यथांची त्यांच्या,
मी मात्र विनाकारण परेशान झालो।।

आरशाशी नजर भिडवायचं धाडस हरपलं,
माझ्याच प्रतिबिंबात मी शैतान झालो।।

नात्यांची गर्दी होती सभोवताली जरी,
आतून मात्र भी फार विराण झालो।।

एक सत्यच होतं जे आयुष्यभर वाट दाखवत राहिलं,
नाहीतर प्रत्येक स्वप्ना मागे मी नादान झालो।।

महफिलीत हसत राहिलो मुखवटा चेहऱ्यावर घेऊन,
मनातून मात्र मी खूप हैराण झालो।।

ज्याला आपलं मानलं तोच दूर निघून गेला,
तरीही त्याच्याच प्रेमात मी कुर्बान झालो।।

“मेघ”, वेळेने एक विलक्षण कला शिकवली,
प्रत्येक वेदनेशीच हळूहळू एकजान झालो।।

— अजय सरदेसाई “मेघ”
गुरुवार, १४ मे २०२६ । ०३:३५ PM

वक्त कुछ ऐसे,,,,,,


 

वक़्त कुछ ऐसे बेगुमान हुआ,
मैं अपने आप से अनजान हुआ।।

लोगों की परेशानियों की वजह होती है,
मैं अपने आप से बेवजह ही परेशान हुआ।।

आईनों से नज़र मिलाने का हौसला न रहा,
मेरा अक्स हर वक्त मुझसे बदगुमान हुआ।।

रिश्तों की भीड़ थी मगर तन्हाई कम न हुई,
हर शख़्स अपने मतलब का मेहमान हुआ।।

एक सच ही था जो उम्रभर रोशनी देता रहा,
वरना हर ख्वाब हर मोड़ पर वीरान हुआ।।

हम हँसते रहे महफ़िलों में यूँ ही मगर,
दिल अंदर ही अंदर कितना सुनसान हुआ।।

जिसे अपना समझा वही दूर जाता रहा,
दिल फिर भी उसी शख़्स पर कुर्बान हुआ।।

“मेघ” वक़्त ने अजब फ़न सिखा दिया,
हर दर्द धीरे-धीरे मेरा अरमान हुआ।।

गुरुवार, १४/५/२६ , १२:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

रास आता है




अकेले में रोना मुझे रास आता है,
सबको साथ लेकर हँसना रास आता है।।

मैख़ाने में साग़रों की कमी तो नहीं मगर,
मुझे तेरी आँखों से पीना रास आता है।।

सरायों में शायद लज़ीज़ खाना मिलता होगा,
मगर मुझे घर का खाना ही रास आता है।।

बहुत लोग मिलते हैं मतलब से इस जहाँ में,
मुझे बेवजह किसी का मिलना रास आता है।।

"मेघ" दुनिया का अंदाज़-ए-ज़िस्त अलग हो मगर,
मुझे तो अपना अंदाज़-ए-ज़िस्त रास आता है।।

गुरुवार, १४/५/२६‌, ११:२२ AM
अजय सरदेसाई - मेघ

Wednesday, 13 May 2026

ख़्वाहिश




मिलने की है तुझे ये जो ख़्वाहिश, दिल से निकली है,
तुझसे खुलकर बातें करने की कोशिश, दिल से निकली है।।

दिल खोलकर तुझे दिखाने की ख़्वाहिश, दिल से निकली है,
ये मेरे सब्र की आख़िरी आज़माइश, दिल से निकली है।।

कल रात भर चाँद तकता रहा तुझे फलक से,
उस चाँद से मेरी जलन-ओ-रंजिश, दिल से निकली है।।

तेरी ख़ामोश नज़रों में जो इक हल्की सी बारिश है,
उसमें भीग जाने की ये ख़्वाहिश, दिल से निकली है।।

तेरे जाने के बाद भी तेरा एहसास फिर भी ठहरा है,
इस सूने दिल में फिर से धड़कने की कशिश, दिल से निकली है।।

तेरे धड़कनों की लरज़िश मुझे सुनाई देती है,
बेचैनी में डूबी ये हल्की सी ख़्वाहिश, दिल से निकली है।।

मिलो तो  मिरे  अनकहें  लफ़्जों  को भी सुनना 'मेघ',
मेरी हर लरज़ती धड़कन की गुज़ारिश, दिल से निकली है।।

बुधवार, १३ मई २०२६ , ५:३५ PM
अजय सरदेसाई 'मेघ'

हृदायातुन उमटली असेल...






कदाचित ती त्याचीच ख्वाहिश,
हृदयातून उमटली असेल।
ही जीवनाची आर्त फरमाइश,
हृदयातून उमटली असेल।।

झऱ्याची ती छमछम धून,
किंवा सागराची शांतता गहिरी,
ती सृजनाची सुंदर नुमाइश,
हृदयातून उमटली असेल।।

डोळ्यांत दाटलेली ओल,
ओठांवरील ती निःशब्दता,
अंतरीय वेदनेची पैदाइश,
हृदयातून उमटली असेल।।

मातीतून आलो सारे आपण,
मातीतच विरून जाणारे,
ही सनातन जी रवाइश,
हृदयातून उमटली असेल।।

आईच्या त्या प्रार्थना अजुनी,
मनात घुमत राहतात,
त्या आर्त प्रार्थनांची जुंबिश,
हृदयातून उमटली असेल।।

शून्यात हरवल्यागत वाटले,
ते पुन्हा  गवसले कसे ‘मेघ’,
ती परतीच्या प्रवासाची ख्वाहिश,
हृदयातून उमटली असेल।।

बुधवार, १३/५/२६, २:४५ PM
अजय सरदेसाई ‘मेघ'

दिल से निकली होगी...





ये शायद उसकी ख़्वाहिश है, दिल से निकली होगी।
ये ज़िंदगी की फ़रमाइश है, दिल से निकली होगी।।

झरने की वो छमछम हो, या सागर की शांतता,
ये उसके सृजन की नुमाइश है, दिल से निकली होगी।।

आँखों में जो नमी है, होंठों पे जो ख़ामोशी,
ये किसी दर्द की पैदाइश है, दिल से निकली होगी।।

मिट्टी से उठे हम सब, मिट्टी में मिल जाएँगे,
ये उसी की रवाइश है, दिल से निकली होगी।।

माँ की जो दुआएँ थीं, अब भी कहीं गूँजती हैं,
ये रूह की सदाइश है, दिल से निकली होगी।।

शून्य में जो खो जाएँ, वो खोते कहाँ हैं ‘मेघ’,
ये जो वापसी की ख़्वाहिश है, दिल से निकली होगी।।

बुधवार, १३/५/२६ , १:४८ PM
अजय सरदेसाई  ‘मेघ’

अस्तित्व का रहस्य


 

झरना, नदी, सागर, महासागर — सब तो एक ही पानी हैं,

फिर क्यों छमछम, कलकल, घर्रघर्र, ॐ — अलग-अलग कहानी हैं?

मेघ अलग, जल अलग, दोनों के अलग विधान हैं,
फिर क्यों दोनों के आँचल में — एक ही नीला आसमान है?

मिट्टी, पाषाण, वन, पर्वत — सबकी अपनी पहचान है,
फिर क्यों हर कण के भीतर — एक ही मौन निशान है?

सूरज, चंदा, दीपक, जुगनू — सबकी अपनी ज्योति है,
फिर क्यों हर उजियारे में — वही एक लौ होती है?

देह अलग, मन अलग, अलग सभी की माया है,
फिर क्यों रोते क्षण में — हर आँसू खारा पाया है?

जन्म अलग, पथ अलग, अलग सभी की यात्राएँ हैं,
फिर क्यों अंतिम श्वास में — सब शून्य में खो जाएँ हैं?

शायद यही रहस्य है — जिसे सब "अस्तित्व" कहते आए हैं,
एक ही तत्त्व से उठकर हम — फिर उसी में समाए हैं।।

बुधवार, १३/५/२६ , ११:०० AM
अजय सरदेसाई -मेघ