मझे गोयांतले गावं

  

माका आपयता मझे छोटे तें गाव,
समिंद्राच्या कडेन ते दरी डोंगरांचे गाव.

आंबे नी माडांत ते वसलेले गाव,
फणसा बशेन मनशांचे,लाल मातीचे गाव.

भाटांच्या बांधा लागून सुपारी चे खांड,
भाटाच्या पोनांत हिरव्या नदीचो वांड.

काण्णा-चूण्णांची थय असता रेलचेल,
भाटाच्या आब्यांत चलता भुर्ग्यांचो खेळ.

दंपारचे जेवण जाल्यार मात्र माश्शे लवंडतात,
पुण ताच्या पैली सगली शित आणी हुमणाचेर ताव उडयतात.

सांज जाताच सुटता ठंड वारो किनाऱ्याचेर,
शुश्शेगाद जमता सगळी आर्तीक देवळाचेर.

तेन्नाचं किनाऱ्याचेर परतले कोळ्यांचे तारु,
माश्यान भरिल्ले ते चोणकांचे वारु.

जाली रात्र पळेय पेटले घराघरां पेट्रोमास,
आज रातच्या जेवणांत असा मासळीचे कालवण खास.

तो सप्तकोटेश्वर मजो कुलदेव वसला शांत नारव्याक.
बांदोऱ्याची ती महालक्ष्मी पळयता वात्सल्यांन आमच्या कुळाक.

माका आपयता मझे छोटे तें गाव,
मोगाचे मझे ते गोयांतले गाव.

मंगळार, १०/३/२६ , २:३५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ